Gladiator

Rok 1995, letnie wakacje, czas płynął inaczej. Zamiast podwórka siedziałem przed monitorem i wpisywałem komendy w DOSie, bo samo uruchomienie gry było małym rytuałem. Gladiator od Forgotten Sages to jeden z tych tytułów, o których mało kto pamięta, ale kto raz w niego wpadł, spędził przy nim więcej czasu, niż chciałby przyznać.

Gra stawia cię w roli dowódcy małego oddziału najemników w średniowiecznych realiach. Zaczynasz od garstki wojowników, stopniowo werbując nowych, szkoląc ich i wysyłając na misje. Widok z góry, akcja w czasie rzeczywistym, ale z naciskiem na zarządzanie drużyną. Nie chodzi tu wyłącznie o okładanie po głowach — jest tu warstwa planowania: kogo zabrać w pole, jak ich wyekwipować, jak utrzymać przy życiu.

Gameplay opiera się na prostej zasadzie: kontrolujesz jedną postać, reszta grupy porusza się razem z tobą albo czeka. Na pierwszy rzut oka brzmi to jak ograniczenie, ale w praktyce daje ci prawdziwe poczucie odpowiedzialności za każdego żołnierza. Stracić doświadczonego wojownika — i czujesz to boleśnie. Poziomy trudności — od łatwych starć aż po tryb na ostro — zapewniają grze przyzwoitą grywalność, choć jak na dzisiejsze standardy zawartości jest tu raczej skromnie. Sterowanie jest proste, interfejs typowy dla tamtych czasów — funkcjonalny, ale bez zbędnych wygód.

Forgotten Sages nie było żadnym wielkim studiem, a Gladiator krążył raczej w szarej strefie dystrybucji shareware niż na sklepowych półkach. To, co broni się do dziś, to podstawowy cykl rozgrywki: przyjedź, werbuj, szkól, przeżyj. Starzeje się dobrze tam, gdzie nie wykracza poza własne możliwości. Starzeje się gorzej w momentach, gdy AI twoich towarzyszy robi to, co AI tamtej epoki zawsze robiło — podejmuje decyzje, które trudno nazwać inteligentnymi. Grafika to funkcjonalny izometryczny pixel art tamtych lat, nic ponadto.

Dziś Gladiator spodoba się wszystkim, którzy szukają nieskomplikowanej akcji z odrobiną taktyki i nie chcą godzinami wertować instrukcji. Odpal go w przeglądarce przez emulator DOSBox bez żadnych przygotowań, a po pół godzinie będziesz dokładnie wiedział, czy cię wciągnie, czy nie. Nostalgicy za latami dziewięćdziesiątymi znajdą tu tę charakterystyczną atmosferę — grę, która nie stara się być niczym więcej, po prostu działa i pozwala grać. Nie wymagam od niej nic ponadto.