Retro gry RPG

gry RPG z lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych wymagały kratkowanego zeszytu, cierpliwości i chęci do czytania. Karta postaci była dosłownie tabelą, zarządzanie drużyną arytmetyką, a jeden zły skręt w lochu potrafił kosztować cały wieczór. Eye of the Beholder to czysty przykład kratkowanego dungeon crawlera, który Westwood zrobiło dla SSI: czteroosobowa drużyna, ruch krok po kroku i labirynt pod Waterdeep, który albo rysujesz na kartce, albo w nim giniesz.

Gdzie gatunek się rozszedł

Na początku lat dziewięćdziesiątych istniały już nurty, które ledwie ze sobą rozmawiały: otwarte światy wywodzące się z Ultimy, gdzie ciekawe czasowniki to rozmawianie i kradzież; ciasne labirynty z pułapkami; oraz konsolowa linia oparta na stałej drużynie i scenariuszu. Interplay zamknęło dekadę grą Fallout, w której system umiejętności naprawdę pozwalał skończyć grę gadaniem, skradaniem się albo postacią zbyt tępą, by traktowano ją poważnie — trzy różne przejścia z jednej karty postaci. Rok później BioWare pokazało w Baldur's Gate, że zasady AD&D dają się przełożyć na aktywną pauzę i dużą drużynę z własnymi konfliktami, co ustawiło kierunek na kolejne lata.

Wszystko to skatalogowane oryginalne wydania, razem z instrukcjami i zabezpieczeniami z epoki. Gdy tytuł jest oznaczony jako grywalny, uruchamia się w przeglądarce przez emulator ładowany ze stroną: bez instalacji, bez wtyczek, bez rejestracji, bez pobierania. Zapisuj tak często, jak robiło się to wtedy.