Retro gry wyścigowe

Stare gry wyścigowe dzielą się na dwie szkoły i obie mają tu swoich przedstawicieli. Nurt symulacyjny próbował policzyć samochód: Stunts ma edytor tras, różnice między napędem na przód i na tył oraz powtórki z kamery przy bandzie. Nurt arkadowy interesowała tylko przyjemność z prędkości — Wacky Wheels stawia na widok zza pleców, zwierzaki w gokartach i pociski, którymi zbija się rywala tuż przed metą.

Co robiono inaczej w latach 80. i 90.

Najważniejsze było wyczucie czasu, nie fizyka. Większość gier działała w stałej liczbie klatek, a wrażenie prędkości budowano sztuczkami: pasy przy poboczu, przyspieszona zmiana kolorów, warkot silnika z głośniczka PC. Trasa bywała po prostu listą zakrętów zapisaną w tabeli, więc dawało się ją opanować pamięciowo — i na tym polegała cała gra. Kto znał punkt hamowania, zyskiwał dwie sekundy, a to wystarczało do zwycięstwa. Późniejsza generacja dołożyła do tego agresję i ekonomię: Death Rally studia Remedy pozwala kupować lepsze auto za pieniądze z wyścigu, ale też strzelać do rywali i płacić mechanikowi za skutki.

To są skatalogowane wydania oryginalne, a nie przepisane klony. Tytuły oznaczone jako grywalne startują od razu w przeglądarce dzięki emulatorowi wbudowanemu w stronę: żadnej instalacji, żadnej wtyczki, żadnej rejestracji i niczego do pobrania. Klikasz, czekasz na loader i jedziesz.