Gladiator

Έτος 1995, θερινές διακοπές, ο χρόνος κινείται διαφορετικά. Αντί της αυλής, καθόμουν στον monitor μου πληκτρολογώντας εντολές σε DOS, γιατί το να εκκινήσεις ένα παιχνίδι τότε ήταν η δική του μικρή τελετουργία. Το Gladiator των Forgotten Sages ήταν ένας από εκείνους τους τίτλους που κανείς δεν θυμάται πραγματικά, αλλά όποιος έπεσε σε αυτόν έκαψε περισσότερο χρόνο μαζί του παρά θα ήθελε να ομολογήσει.

Το παιχνίδι σε βάζει στη θέση ενός διοικητή μιας μικρής ομάδας μισθοφόρων σε μεσαιωνικό περιβάλλον. Ξεκινάς με μια χούφτα μαχητών, σταδιακά προσλαμβάνεις νέους, τους εκπαιδεύεις και ξεκινάς αποστολές. Προοπτική top-down, real-time δράση, αλλά με έμφαση στη διαχείριση της ομάδας. Δεν είναι καθαρά θέμα χτυπημάτων — υπάρχει ένα επίπεδο σχεδιασμού: ποιους να πάρεις στο πεδίο, πώς να τους εξοπλίσεις, πώς να τους κρατήσεις ζωντανούς.

Το gameplay στηρίζεται σε μια απλή αρχή: ελέγχεις έναν χαρακτήρα τη φορά, το υπόλοιπο γκρουπ κινείται μαζί σου ή περιμένει. Ακούγεται περιοριστικό με πρώτη ματιά, αλλά στην πράξη σου δίνει μια πραγματική αίσθηση ευθύνης για κάθε στρατιώτη. Χάσεις έναν έμπειρο μαχητή και το νιώθεις. Τα επίπεδα δυσκολίας — από ελαφρές συμπλοκές έως hard mode — δίνουν στο παιχνίδι αξιοσημείωτη διάρκεια ζωής, αν και σύμφωνα με τα σημερινά πρότυπα το περιεχόμενο είναι αρκετά μετριοπρεπές. Τα κλειδιά είναι απλά, το interface τυπικό της εποχής του — λειτουργικό, αλλά χωρίς περιττή άνεση.

Οι Forgotten Sages δεν ήταν κάποιο μεγάλο studio, και το Gladiator κινούνταν στη γκρίζα ζώνη των κατανομών shareware παρά στα ράφια των καταστημάτων τότε. Αυτό που κρατάει ακόμη και σήμερα είναι το βασικό loop: φτάσε, προσλάβει, εκπαίδευσε, επιζήσεις. Γερνάει καλά εκεί που δεν ξεπερνάει το δικό του scope. Γερνάει άσχημα στις στιγμές που το AI των συντρόφων σου κάνει αυτό που έκανε το AI εκείνης της εποχής — παίρνει αποφάσεις που είναι δύσκολο να περιγραφούν ως νοήμονες. Τα γραφικά είναι λειτουργικό isometric pixelart της εποχής, τίποτα περισσότερο.

Σήμερα, το Gladiator θα απευθυνθεί σε όποιον αναζητά απλή δράση με μια δόση tactics και δεν θέλει να ξοδέψει ώρες διαβάζοντας εγχειρίδια. Ξεκίνησέ το στο πρόγραμμα περιήγησής σου μέσω DOSBox emulation χωρίς προετοιμασία, και σε μισή ώρα θα ξέρεις ακριβώς αν σε αρπάζει ή όχι. Οι nostalgics των 90s θα βρουν εκείνη την χαρακτηριστική αίσθηση σε αυτό — ένα παιχνίδι που δεν προσποιείται ότι είναι κάτι, απλά δουλεύει και σε αφήνει να παίξεις. Δεν θέλω περισσότερα από αυτό.