Gry horror z lat 80. i 90.

Reguły, którymi gry horror posługują się do dziś, spisano między końcem lat 80. a latami 90. Ówczesny sprzęt nie potrafił pokazać niczego realistycznego, więc twórcy nauczyli się straszyć tym, czego na ekranie nie widać: ciemnymi korytarzami, długą ciszą, krokami słyszanymi na długo przed tym, nim cokolwiek się pojawi. Ta kolekcja zbiera tytuły, w których ten język powstawał.

Punktem zwrotnym jest Alone in the Dark z 1992 roku, wydany przez Infogrames projekt zespołu Frédéricka Raynala. Gra ustawiła trójwymiarowe postacie na ręcznie malowanych tłach 2D i zamknęła kamerę w stałych ujęciach — w rezydencji Derceto gracz nigdy nie widzi własnych pleców. Techniczne ograniczenie stało się narzędziem napięcia, a kilka lat później tę gramatykę przejęło Resident Evil. Druga część przeniosła akcję do gangsterskiej posiadłości i mocniej postawiła na walkę.

Od nagrań z aktorami po czystą atmosferę

Nurt przygodowy prowadzi Phantasmagoria (1995) od Sierry — projekt Roberty Williams nakręcony z żywymi aktorami, jeden z najgłośniejszych tytułów ery CD-ROM. Brytyjskie studio Horror Soft w serii Elvira i w Waxworks połączyło eksplorację z pierwszej osoby z walką rodem z RPG. The 7th Guest zamienił nawiedzony dom w szkatułkę łamigłówek, Night Trap zbudował całą grę wokół przełączania kamer przemysłowych, a do najlepiej napisanych dzieł dekady należy I Have No Mouth and I Must Scream według opowiadania Harlana Ellisona.

Kto woli akcję, sięgnie po strzelankę Blood (Monolith, 1997) na silniku Build — świadomą estetykę kina klasy B z sektami, zombie i dynamitem. Na konsolach horrorowe dekoracje wniosły do akcji serie Splatterhouse i Castlevania: Bloodlines, a gotycką odmianę strzelanki daje Heretic.

Listę otwierają tytuły uruchamiane bezpośrednio w przeglądarce — działają w emulatorze, bez instalacji i bez rejestracji. Przy pozostałych podajemy pobieranie, gdy pozwalają na to prawa, albo odnośnik do zakupu.