Retro gry przygodowe

Klasyczne gry przygodowe działały tylko wtedy, gdy gracz myślał. Nie sprawdzały refleksu, ale zakładały, że pamiętasz zdanie wypowiedziane pół godziny wcześniej. Adventure Soft postawiło w Simon the Sorcerer na ironicznego bohatera i ekwipunek pełen przedmiotów bezużytecznych aż do jednej właściwej chwili. LucasArts poszło w stronę czystej komedii i w Day of the Tentacle rozdzieliło trójkę bohaterów na trzy epoki, w których zmiana przeszłości natychmiast przestawia teraźniejszość.

Co robiono inaczej w latach 80. i 90.

Różnica polega na tempie i na wyrozumiałości. Starsza szkoła potrafiła zabić albo zablokować postęp bez ostrzeżenia, więc zapisywało się na kilku slotach i grało z notatnikiem obok klawiatury. Kolejne pokolenie usunęło ślepe zaułki i przeniosło ciężar na dialog oraz komizm przedmiotów. Równolegle gatunek pozwalał sobie na to, czego nie próbował nikt inny: satyrę, adaptację literacką, science fiction bez strzelania. I Have No Mouth and I Must Scream powstało przy udziale Harlana Ellisona i prowadzi pięcioro bohaterów przez ich własne koszmary, a system moralny liczy nie tylko rozwiązane zagadki, lecz także sposób ich rozwiązania. To jest rzecz, której technika z tamtych lat wcale nie ograniczała.

W katalogu są oryginalne wydania, nie przepisane wersje przeglądarkowe. Tytuły oznaczone jako grywalne uruchamiają się bezpośrednio w przeglądarce przez emulator wbudowany w stronę — bez instalacji, bez wtyczki, bez rejestracji i bez pobierania. Klikasz, czekasz na wczytanie i grasz dalej.

Najstarsza gałąź gatunku obywała się zresztą zupełnie bez grafiki: Tekstówki w katalogu pokazują przygody, które w całości rozgrywały się w tekście na ekranie i w wyobraźni gracza.