Street Fighter

1988 rok. Siedziałem u kumpla, który miał PC XT, patrząc jak dwaj pikselowani faceci biją się na ekranie tak wolno, że miałem czas wziąć herbatę i wrócić, nie tracąc nic z akcji. To był Street Fighter od Capcomu — i nie zdawałem sobie wówczas sprawy, że ta mediokracja kiedyś da początek jednemu z najlepszych serii gier walki w historii.

Grasz jako Ryu, japoński wojownik podróżujący po świecie i testujący swoje umiejętności przeciwko lokalnym przeciwnikom. Gra stopniowo zabiera cię przez kilka krajów — Japonia, USA, Chiny i Anglia to jedne z przystanków — z parą przeciwników czekających w każdym, a na koniec czeka twardszy boss. Cel jest prosty: pobić ich wszystkich. Historia praktycznie się na tym kończy.

I wtedy zaczynają się problemy. Sterowanie w wersji PC jest niezgrabne w sposób, który wykracza poza normy tamtych czasów. Specjalne ruchy takie jak Hadouken lub Shoryuken teoretycznie istnieją, ale wykonanie ich niezawodnie na klawiaturze to coś jak wiązanie sznurowadeł w rękawicach bokserskich. Wykrywanie trafień jest chaotyczne — czasami trafiasz, czasami nie, a gra ma na ten temat własną opinię. Sztuczna inteligencja przeciwników oscyluje między głupotą a brutalnym blokowaniem wszystkiego. Brakuje konsekwencji.

Czemu w ogóle o tym pamiętamy? Bo Street Fighter II (1991) stał się fenomenem i retroaktywnie wzbudził zainteresowanie tym pierwszym odsłonem — która sama w sobie wywarła małe wrażenie w 1988 roku, nawet w wersji arkadowej, nie mówiąc o porcie na PC. Wersja MS-DOS okazała się jednym z mniej udanych portów. Dźwięk Sound Blaster był bolesny, grafika chudszą niż oryginał arkadowy. International Karate czy wtedy popularne Yie Ar Kung-Fu grały znacznie lepiej i płynniej. Street Fighter 1 po prostu brakowało iskry angażującego boju, którą jego następca dopracował do perfekcji.

Dziś jest to przede wszystkim artefakt historyczny. Jeśli chcesz wiedzieć, skąd się wszystko zaczęło i dlaczego drugi odsłon był taki rewolucyjny — granie w pierwszą jest najlepszym sposobem na zrozumienie tego. Kontrast mówi sam za siebie. Możesz go dzisiaj uruchomić w przeglądarce bez instalacji i bez zawracania głowy, co jest chyba jedynym komfortem, jaki kiedykolwiek oferowała ta wersja. Spodziewaj się przeszkód, spodziewaj się frustracji i przygotuj się na to, że specjalne ruchy będą się powiedzieć w jednym na cztery razy. Historycznie interesujący, pod względem rozgrywki skromny — to Street Fighter z 1988 roku w pigułce.