Franko - The Crazy Revenge

Rok 1996, polski deweloper World Software i beat 'em up, który po raz pierwszy zobaczyłem wtedy na pirackim CD-ie z dwustoma grami. Franko patrzył na mnie z okładki jak ktoś, kto by babcię przerzucił przez stół. Byłem sprzedany.

Franko: The Crazy Revenge to polski beat 'em up B-klasy na DOS-a. Grasz jako umięśniony uliczny wojownik, który zamierza rozprawić się z gangiem, który mu krzywdę wyrządził. Nie potrzebujesz skomplikowanego pretekstu — gang przyszedł, zbił go, musisz się zemścić. Historia to pretekst, nie ambicja, i to jest w porządku. Tak działało to w Final Fight czy Streets of Rage, tyle że z dużo mniejszym budżetem.

Gameplay jest prosty: idziesz od lewej do prawej, biszujesz wszystko, co się rusza, czasami podnosisz broń ze ziemi. Kontrola jest responsywna, system walki prosty ale wystarczający, żeby cię trzymać w napięciu wystarczająco długo. Czego grze brakuje, to różnorodności — przeciwnicy szybko się powtarzają i trasy są monotonne. Z drugiej strony, grafika jak na 1996 rok i polski indie wygląda zaskakująco przyzwoicie, otoczenie ma ponury klimat ulicy, który pasuje do gatunku.

Pamiętamy ją głównie dlatego, że pochodziła ze Wschodu Europy w czasach, gdy tamtejsza scena gamingowa wciąż szukała swojego głosu. World Software nie było Bullfrogiem czy Apogee, ale stworzyli funkcjonalną grę w gatunku zdominowanym przez konsole — i to na PC w DOS-ie, gdzie takie tytuły były rzadkie. Dziś widać szwy: długość gry jest krótka, trudność nierówna, a wartość powtórkowa praktycznie zerowa. Ale jako kapsuła czasu środkowoeuropejskiego développerstwa gier z lat dziewięćdziesiątych, ma niewyjaśnialne uroki.

Jeśli Streets of Rage samego nie było wystarczająco i kiedyś chciałeś wiedzieć, co Polacy zrobili z beat 'em upami — tutaj masz odpowiedź. W przeglądarce przez DOSBox przejdziesz to w jedno popołudnie, nie pożałujesz poświęconego czasu i zamkniesz kartę z nostalgicznym uśmiechem. To całkiem solidny wynik dla gry takiej jak ta.