Retro platformówki

Polskie platformówki na pecetach przyszły nie z konsoli, tylko z dyskietek kupowanych na giełdzie, na których shareware'owe epizody krążyły osobno i często bez pudełka. Prehistorik 2 był w tym zestawie najczęściej przegrywanym tytułem: jaskiniowiec bije maczugą, ale liczy się przede wszystkim jedzenie, bo to ono odblokowuje przejście dalej, więc plansze zwiedza się dokładnie zamiast biec do wyjścia. Commander Keen 4 działał odwrotnie: mapa świata pozwalała wybrać kolejność poziomów, a pogo sprężynowe zamieniało skakanie w osobną umiejętność, którą trzeba było opanować, żeby w ogóle sięgnąć części ekranu.

Od jednego ekranu do płynnego przewijania

Wcześniejsze pokolenie wyglądało zupełnie inaczej. Jet Set Willy na ZX Spectrum nie przewijał obrazu wcale: każdy pokój to jeden nieruchomy ekran, wejście w krawędź przenosi bohatera do następnego, a rozkład skoków trzeba znać wcześniej, bo nie widać, co czeka za ścianą. Dopiero pecetowa fala dołożyła płynne przewijanie i szybkość. Jazz Jackrabbit rozpędza bohatera tak, że gracz reaguje na to, co dopiero wjeżdża z prawej strony, a poziomy są budowane pod bieg bez zatrzymania. Hocus Pocus idzie w przeciwną stronę i zamienia platformy w labirynt: strzela się do przeciwników, ale głównym zadaniem jest znalezienie kluczy i kryształów porozrzucanych po zamku, więc częściej się wraca, niż biegnie naprzód. Xargon stoi po tej samej stronie i przenosi skakanie w gęstą dżunglę pełną ukrytych przejść, w których nagroda leży za ścianą wyglądającą na litą. Różnica między tymi dwiema szkołami jest prosta: w jednej wygrywa się tempem, w drugiej cierpliwym sprawdzaniem każdego zakamarka, a shareware'owe epizody dawały po kilkanaście plansz obu rodzajów, zanim trzeba było zdobyć kolejną dyskietkę.

Katalog zbiera wydania oryginalne, a nie remaki. Gry oznaczone jako grywalne startują od razu w oknie przeglądarki, w emulatorze wbudowanym w stronę: bez instalowania czegokolwiek, bez wtyczki, bez rejestracji i bez ściągania plików.