Neuromancer

Rok 1989, mam dziesięć lat, a ktoś włożył mi Neuromancer do C64. Nic z tego nie rozumiem. To nie jest skarga — to po prostu fakt. Ten świat był po prostu zbyt gęsty, zbyt brudny i zbyt inteligentny dla dziesięciolatka z blokowiska tamtych czasów.

Interplay zaadaptowało kultową powieść Gibsona z 1984 roku jako przygodę z elementami RPG tego samego roku. Znajdujesz się w Chiba City, zalane neonem biedne miasteczko przybrzeżne pełne narkotyków i ludzi, którzy sprzedali nerkę, aby zapłacić za implanty neuronowe. Grasz jako haker bez kredytu i bez perspektyw, stopniowo zanurzając się głębiej w Matrixie — cyberprzestrzeni, gdzie dane przyjmują formę, a korporacje mają zęby. Sceneria to dokładnie to, czego oczekiwali czytelnicy Gibsona.

Gra łączy klasyczną przygodę typu point-and-click na powierzchni z warstwą hackowania w sieci. W świecie fizycznym rozmawiasz z postaciami, kupujesz oprogramowanie i sprzęt, zbierasz informacje. W Matrixie atakujesz ICE — programy obronne chroniące bazy danych — i próbujesz przeniknąć coraz bardziej umocnione systemy. Trudność jest rzeczywista. Bez instrukcji lub wskazówek z tamtych czasów łatwo się zagubisz, bo gra nie bierze cię za rękę. To było uczciwe podejście całego gatunku tamtych czasów — albo się tego nauczysz, albo nie.

To, co Neuromancer przyniósł, to przede wszystkim poważne potraktowanie materiału źródłowego. Interplay nie poszło drogą nałożenia powierzchniowej powłoki na generyczną akcję, ale próbowało przełożyć styl Gibsona na mechanikę gry. Matrix jako nawigowalna przestrzeń, terminologia, atmosfera Chiba City — wszystko się trzyma. Muzyka na kartach Sound Blaster lub AdLib nie zniszczyła atmosfery, choć dziś słyszysz głównie erę jej powstania. To, co gorzej się postarzało, to mylący charakter niektórych sekwencji hackowania i przypadkowa zależność od precyzyjnych kroków, które gra nie ogłasza.

Dziś Neuromancer przyciągnie każdego, kto zna powieść lub przynajmniej rozumie, dlaczego słowo cyberpunk nie oznacza tylko neonowych hologramów. To gra, która wymaga cierpliwości i trochę czytania — czy to instrukcji, czy samego Gibsona. Możesz uruchomić ją w przeglądarce z DOSBoxem bez żadnych problemów, a nawet jeśli jej nie ukończysz, pierwsze kilka godzin w Chiba City warte są gry. Czasami warto odwiedzić miejsce, gdzie kompletnie się nie sprawdziłeś jako dziecko.