Neuromancer

Taon 1989, ako ay sampung taong gulang, at may taong naglagay ng Neuromancer sa aking C64. Hindi ko naintindihan ang kahit ano. Hindi ito reklamo — ito lang ang katotohanan. Ang mundong iyon ay napakadense, napakadirty, at napakamatalino para sa isang sampung taong batang galing sa panel housing noon.

Ang Interplay ay nag-adapt ng cult novel ni Gibson mula 1984 bilang adventure na may RPG elements sa taong iyon. Ikaw ay nakahanap sa Chiba City, isang neon-soaked coastal slum puno ng droga at mga taong nagbenta ng isa pang bato para magbayad ng neural implant. Ikaw ay gumaganap bilang isang hacker na walang credit at walang prospects, unti-unting bumababa sa mas malalim na Matrix — cyberspace kung saan tumatanggap ng anyo ang data at may mga ngipin ang mga korporasyon. Ang setting ay eksaktong inaasahan ng mga mambabasa ni Gibson.

Ang larong ito ay pinagsasama ang klassikong point-and-click adventure sa surface kasama ang isang hacking layer sa network. Sa physical world, ikaw ay nagsasalita sa mga character, bumibili ng software at hardware, nagtitipun ng impormasyon. Sa Matrix, ikaw ay umaatake sa ICE — mga defensive program na nag-protekta ng mga database — at sinusubukan na maabot ang mas palakas na mga sistema. Ang dificultad ay totoo. Kung wala kang manual o period-appropriate hints, madaling maliligaw, dahil ang laro ay hindi humihipo sa iyong kamay. Iyon ang buong honest approach ng genre noon — o natututo ka, o hindi.

Ang dala ng Neuromancer ay pangunahing seryosong pagsasalaita ng source material. Ang Interplay ay hindi kumuha ng ruta ng paglalagay ng surface coat sa generic action, kundi sinubukan na isalin ang estilo ni Gibson sa game mechanics. Ang Matrix bilang navigable space, ang terminolohiya, ang atmosphere ng Chiba City — lahat ito ay tumatagal. Ang musika sa Sound Blaster o AdLib cards ay hindi sirang ang atmosphere, kahit na ngayon ay pangunahing naririnig mo ang era ng paggawa nito. Kung ano ang mas lumaki ay ang nakakalito na kalikasan ng ilang hacking sequences at okasyonal na dependensya sa tumpak na mga hakbang na hindi ina-announce ng laro.

Ngayon ang Neuromancer ay magugustuhan ng sinumang nakakaalam sa novel o kahit naintindihan kung bakit ang salitang cyberpunk ay hindi lang nangangahulugang neon holograms. Ito ay isang laro na nangangailangan ng pasensya at ilang pagbabasa — kung ito man ay ang manual o si Gibson mismo. Maaari mong paganahin ito sa browser gamit ang DOSBox nang walang anumang problema, at kahit hindi mo ito matatapos, ang unang ilang oras sa Chiba City ay nagkakahalaga. Minsan ay maganda na bisitahin ang isang lugar kung saan ganap mong nabigong bilang bata.