Neuromancer

Jaar 1989, ik ben tien jaar oud, en iemand zet Neuromancer op mijn C64. Ik begrijp er niets van. Dat is geen klacht — het is gewoon de waarheid. Die wereld was simpelweg te dicht, te smerig en te slim voor een tienjarige jongen uit de woonblokken van toen.

Interplay adapteerde Gibsons cultusroman uit 1984 dat jaar als een adventure met RPG-elementen. Je bevindt jezelf in Chiba City, een neonverlichte kustsloppenwijk vol drugs en mensen die een nier hebben verkocht om een neural implant te betalen. Je speelt als een hacker zonder geld en zonder vooruitzichten, die geleidelijk dieper de Matrix in daalt — cyberspace waar data vorm aanneemt en corporaties tanden hebben. De setting is precies wat Gibsons lezers verwachtten.

Het spel combineert klassieke point-and-click adventure aan de oppervlakte met een hacking-laag in het netwerk. In de fysieke wereld spreek je met personages, koop je software en hardware, verzamel je informatie. In de Matrix val je ICE aan — defensieve programma's die databases beschermen — en probeer je steeds beter beveiligde systemen binnen te dringen. De moeilijkheid is echt. Zonder de handleiding of period-appropriate hints kom je makkelijk verdwaald, omdat het spel je niet in je hand neemt. Dat was de eerlij ke aanpak van het hele genre destijds — je leert het, of je doet het niet.

Wat Neuromancer vooral bracht was serieuze behandeling van het bronmateriaal. Interplay koos niet voor het slaan van een laagje over generieke action, maar probeerde Gibsons stijl in game mechanics te vertalen. De Matrix als navigeerbare ruimte, de terminologie, de sfeer van Chiba City — het houdt allemaal stand. De muziek op Sound Blaster of AdLib kaarten verpestte de sfeer niet, hoewel je tegenwoordig vooral het tijdperk van de creatie hoort. Wat slechter geoud is de verwarrende aard van sommige hacking-sequences en occasionele afhankelijkheid van precieze stappen die het spel niet aankondigt.

Tegenwoordig zal Neuromancer iedereen aanspreken die de roman kent of op zijn minst begrijpt waarom het woord cyberpunk niet zomaar neon hologrammen betekent. Het is een spel dat geduld en wat lezen eist — of het nu de handleiding of Gibson zelf is. Je kunt het zonder problemen in een browser met DOSBox draaien, en zelfs als je het niet afmaakt, zijn de eerste paar uur in Chiba City het waard. Soms is het goed om een plek te bezoeken waar je als kind volkomen faalde.