Neuromancer

1989 yılı, on yaşındayım ve birisi Commodore 64'üme Neuromancer'ı yükler. Bunun hiçbir şeyini anlamıyorum. Bu bir şikayet değil — sadece gerçek. O dünya basitçe çok yoğun, çok kirli ve o zamanlar bir apartman blokundan gelen on yaşındaki bir çocuk için çok zekiydi.

Interplay, Gibson'ın 1984 tarihli cult roman'ını o yıl RPG öğeleriyle bir macera oyunu olarak adapte etti. Kendinizi Chiba City'de, uyuşturucuyla dolu ve sinirsel implant için böbrek satan insanlarla dolu olan neon renkli bir kıyı gecekondu alanında buluyorsunuz. Kredi olmayan ve hiçbir umuda sahip olmayan bir hacker olarak oynuyorsunuz, giderek daha derine Matrix'e inen — verilerin şekil aldığı ve şirketlerin dişe sahip olduğu siber uzay. Ortam, Gibson'ın okuyucularının tam olarak bekledikleri şeydir.

Oyun, yüzeyde klasik point-and-click macera oyununu bir hacking katmanıyla birleştiriyor. Fiziksel dünyada, karakterlerle konuşuyor, yazılım ve donanım alıyorsunuz, bilgi toplayıyorsunuz. Matrix'te, veritabanlarını koruyan savunma programları olan ICE'e saldırıyor ve giderek daha iyi korunan sistemlere nüfuz etmeye çalışıyorsunuz. Zorluk gerçektir. Kılavuz veya döneme uygun ipuçları olmadan, kolayca kaybolabilirsiniz, çünkü oyun elinizi tutmaz. O zamanlar tüm türün dürüst yaklaşımı buydu — ya bunu öğrenirsin, ya da öğrenmezsin.

Neuromancer'ın getirdiği şey esas olarak kaynak materyaline ciddi yaklaşımdı. Interplay, jenerik eyleme bir yüzey katmanı yapıştırma yoluna gitmedi, aksine Gibson'ın stilini oyun mekanikleri içine çevirmeye çalıştı. Gezinebilir bir alan olarak Matrix, terminoloji, Chiba City'nin atmosferi — hepsi ayakta kalıyor. Sound Blaster veya AdLib kartlarındaki müzik atmosferi bozmadı, ancak bugün esas olarak yaratılışının dönemini duyuyorsunuz. Daha iyi yaşlanmayan şey, bazı hacking dizilerinin kafa karıştırıcı doğası ve oyunun duyurmadığı kesin adımlara ara sıra bağımlılıktır.

Bugün Neuromancer, romanı bilenler veya en azından "cyberpunk" kelimesinin neden sadece neon hologramlar anlamına gelmediğini anlayan herkese hitap edecektir. Sabır ve biraz okuma gerektiren bir oyun — ister kılavuz ister Gibson kendisi. Bunu DOSBox ile tarayıcıda hiçbir sorun olmadan çalıştırabilirsiniz ve bitirmemeniz bile olsa, Chiba City'deki ilk birkaç saat buna değer. Bazen bir çocuk olarak tamamen başarısız olduğunuz bir yeri ziyaret etmek iyi olur.