Pang

Lato 1992 roku, palący żar, okna szczelnie zamknięte, żeby nie wpadał kurz do komputera. Kolorowe balony podskakują na monitorze, a ja głupio umierам na trzecim poziomie, bo zapomniałem, że duży balon dzieli się na dwa średnie, te dzielą się na dwa małe, a te małe są paradoksalnie najchytrzejsze. Wtedy grałem w Panga na PC wiele godzin bez zastanawienia się, czy to coś głębokie.

Pang pochodzi z gier arkadowych — Mitchell Corporation wydała ją w 1989 roku, a Ocean Software zajęła się portowaniem na komputery domowe, w tym wersje PC z początku lat dziewięćdziesiątych. To gra akcji arcade osadzona w światowych turystycznych destynacjach, gdzie gracz stopniowo podróżuje przez różne lokacje i czyści każdy ekran z latających balonów. Brak historii, brak zwrotów akcji, brak dylematów moralnych. Przebij balony i ruszaj dalej.

Mechanika gry jest elegancko prosta: strzelasz do balonów harpunem lub innym dostępnym narzędziem, każdy trafienie dzieli go na dwa mniejsze kawałki, aż całkowicie zniknie. Gracz porusza się tylko horyzontalnie wzdłuż dna ekranu i unika odbijających się balonów, które są fizycznie przewidywalne, ale w panice zapominasz o tym myśleć. Gra wspiera dwóch graczy w podzielonym ekranie, co było mocnym argumentem do zabawy z przyjacielem w tamtych czasach. Sterowanie na PC było proste, bez żadnych trudnych kombinacji przycisków.

To, co wyróżniało Panga, była rzadka równowaga między prostotą obsługi a rzeczywistą trudnością na zaawansowanych poziomach. Balony zaczynają się zachowywać gęściej, zasilacze trzeba wybierać rozsądnie, a ekrany komplikują się przeszkodami. Gra nie postarzała się źle — to właściwie przykład tego, jak design arcade'owy działa niezależnie od technologii. Grafika jest kolorowa i czytelna, typowa dla PC-tów tamtej epoki, dziś czarująco retro. Dźwięki są na takim poziomie, że karta Sound Blaster nie grozi przegrzaniem, ale robią swoje.

Dziś Pang świetnie sprawdzi się dla każdego, kto chce krótkiej, skoncentrowanej akcji bez tutoriali i bez instalowania sterowników pada. W przeglądarce poprzez emulację DOSBox'a uruchamia się błyskawicznie. Szczególnie polecam tym, którzy pamiętają, jak wyglądała dziesięciominutowa przerwa komputerowa w 1993 roku — i tym, którzy ją przeoczyli i nie wiedzą, dlaczego arcade'i są zarazą fajne.