Pang

تابستان 1992، گرمای شدید، پنجره‌ها محکم بسته‌اند تا گرد و غبار وارد رایانه نشود. بادکنک‌های رنگین روی مانیتور می‌پریدند و من احمقانه در سطح سوم می‌میرم چون فراموش کردم که یک بادکنک بزرگ به دو تای متوسط تقسیم می‌شود، آن‌ها به دو تای کوچک تقسیم می‌شوند، و آن‌های کوچک پیش‌تر از انتظار خطرناک هستند. در آن زمان ساعت‌ها Pang را روی PC بازی می‌کردم بدون اینکه آن را چیز عمیقی بدانم.

Pang در اصل از بازی‌های آرکید منشأ گرفته — Mitchell Corporation آن را در 1989 منتشر کرد و Ocean Software مسئول انتقال آن به رایانه‌های خانگی، از جمله نسخه‌های PC از اوایل دهه نود، بود. یک بازی اکشن آرکید است که در مقاصد جهانی اتفاق می‌افتد و بازیکن به تدریج از طریق مکان‌های مختلف سفر می‌کند و هر صفحه را از بادکنک‌های پرنده پاک می‌کند. داستان نیست، پیچش‌های طرح‌ی نیست، دوراهی‌های اخلاقی نیست. بادکنک‌ها را بزن، جلو برو.

مکانیک‌ها به طرز زیبایی ساده هستند: شما به بادکنک‌ها با یک نیزه یا ابزار دیگری شلیک می‌کنید، هر ضربه آن را به دو قطعه کوچک‌تر تقسیم می‌کند تا اینکه کاملاً ناپدید شود. بازیکن تنها در امتداد پایین صفحه حرکت می‌کند و از پرش‌های بادکنک اجتناب می‌کند، که از نظر فیزیکی قابل پیش‌بینی هستند، اما در هنگام وحشت فراموش می‌کنید. بازی از دو بازیکن در صفحه‌ی تقسیم‌شده پشتیبانی می‌کند، که برای تفریح بعد از ظهر با یک دوست دلیل قوی‌ای بود. کنترل‌های PC سرراست بودند، بدون ترکیب دکمه‌های پیچیده.

آنچه Pang را متمایز می‌کرد آن توازن نادری بود بین سادگی ورودی و دشواری واقعی در سطوح پیشرفته. بادکنک‌ها رفتار ضخیم‌تری شروع می‌کنند، power-up‌ها باید با احتیاط انتخاب شوند، و صفحات با موانع پیچیده می‌شوند. این بازی به خوبی پیر نشده — در واقع نمونه‌ای از نحوه کار طراحی آرکید مستقل از فناوری است. گرافیک‌ها رنگین و خوانا هستند، معمول برای PC های آن دوره، امروزه جذاب و رترو. صوت‌ها در همان سطحی هستند که Sound Blaster از گرم شدن بیش‌ازحد محفوظ می‌ماند، اما کار خود را انجام می‌دهند.

امروزه Pang برای کسی‌ای که می‌خواهد اکشن کوتاه و متمرکز بدون آموزش و بدون نصب درایور gamepad را انجام دهد مناسب است. در یک مرورگر از طریق emulation DOSBox به فوری شروع می‌شود. من به‌ویژه آن را به کسانی که به یاد دارند یک وقفه‌ی رایانه‌ای ده دقیقه‌ای در 1993 چگونه بود — و به کسانی که آن را از دست دادند و نمی‌دانند چرا آرکید در ابتدا سرگرم‌کننده است — توصیه می‌کنم.