Beyond Wolfenstein

Spadniesz z krzesła, gdy zobaczysz, co się stało z Wolfensteinem. Zamiast wygodnego odstrzeliwania nazistów w zamkniętych pomieszczeniach, pluskasz się po naukowej stacji pełnej kosmitów i robotów. To coś jak kontynuacja kultowej klasyki, tylko że wcale nie taka, jakiej ktokolwiek by się spodziewał.

Beyond Wolfenstein to sci-fi strzelanka pierwszoosobowa, która odcięła się od oryginalnej gry dość radykalnie. Zamiast zamku Wolfenstein poruszasz się metalowymi korytarzami jakiejś futurystycznej bazy. Istota rozgrywki zostaje ta sama – idziesz do przodu, strzelasz do wrogów, zbierasz amunicję i apteczki, szukasz wyjścia. Ale wszystko inne się zmieniło. Zamiast genialnego więźnia uciekającego z fortecy mamy nową broń i wrogów, którzy wyglądają bardziej jak z gry wideo z lat 80. niż na coś logicznego.

Problem polega na tym, że gra wiąże się z oryginałem tak słabo, że trudno nazwać to wartością. Nie wie nawet, czy chce być kontynuacją, reinterpretacją, czy gorączkowym snem. Sterowanie działa, grafika była przestarzała już w momencie wydania, ale właśnie tego można się spodziewać po grach z 2001 roku od tak zwanych deweloperów – solidna technika bez żadnej próby zrobienia czegoś szczególnie wciągającego. Projekt poziomów nudzi, strzelanie nie satysfakcjonuje, a ogólnie czujesz, jakby ktoś znudził się klasykiem, wziął go i przypadkiem go zepsuł.

Dla czego warto to zagrać? Przede wszystkim jeśli interesuje cię, jak jedna legenda może się pogubić we własnej kontynuacji. To jak zobaczyć robotycznego Schwarzeneggera w tandetnym remake'u jego własnego filmu – interesujący obraz błędu, nic więcej. Dzisiejszy gracz nie znajdzie w tym normalnej przyjemności, a miłośnicy nostalgii bardziej docenią oryginalnego Wolfensteina. Ale jeśli wiesz, czego się spodziewać, możesz obserwować, jak łamane są zasady, które dla twórcy znaczyły wszystko.