Treasure Trap

Rok 1989, siedzę w pracy mojego ojca, niebieski monitor IBM patrzy na mnie, a coś się kręci na dyskietce, której nie potrafię do końca zrozumieć. Treasure Trap od Emerald Software — gra, którą prawie nikt dzisiaj nie pamięta, choć miała pomysł godny uwagi.

Przesłanka jest prosta i czarująco zwariowana. Na dnie oceanu leży wrak statku Esmerelda z ładunkiem sztab złota. Tyle że wrak nie jest pusty — roi się od węgorzy elektrycznych, magnetycznych min, meduz i Bóg wie czego jeszcze. Twoim zadaniem jest wydobyć skarb bez zostania przekąską dla lokalnej fauny. Żadnej dodatkowej historii, żadnych dialogów. Sytuacja mówi sama za siebie.

Grą steruje się z perspektywy izometrycznej, która wówczas była na czasie — gracze znali ten sam kąt z brytyjskich gier arcade tamtej epoki. Poruszasz się po dnie morskim, zbierasz i przesuwasz przedmioty, unikasz wrogów i starasz się wymyślić, jak obejść każdy problem. Logika nie opiera się na szybkości, ale na obserwacji. Co robi węgorz, gdy podejdziesz z lewej? Co się dzieje, gdy magnetyczna mina wyczuje sztabę złota? Gra ci nie powie — musisz to odkryć sam, i dokładnie taki rodzaj trudności albo kochałeś, albo przeklinałeś w latach dziewięćdziesiątych.

Treasure Trap świetnie radzi sobie z atmosferą. Cisza dna oceanicznego, powolny ruch, stała groźba — wszystko działa nawet bez muzyki i wysublimowanej grafiki. Źle się postarzało natomiast przestrzenne uświadomienie sobie. Widok izometryczny bez wskaźników głębi oznacza, że czasem po prostu nie wiesz, czy jesteś w tym samym rzędzie co wróg, czy jeden kwadrat dalej. W 1989 roku było to akceptowane jako część wyzwania. Dzisiaj wygląda to jak niepotrzebna przeszkoda, która nic wspólnego nie ma z logiką.

Treasure Trap przypadnie do gustu każdemu, kto uwielbia powolne, przemyślane gry logiczne i nie przeszkadza mu, że gra nie wyjaśni zasad od razu. To oprogramowanie, które wierzyło, że gracz sobie to przyswoży. Czasem taka wiara czuje się dobrze. Zagraj w nią w przeglądarce któregoś popołudnia — nie potrzebuje więcej czasu niż to, i nie zadziałałoby z mniej.