Lost Vikings

The Lost Vikings pojawiło się w 1992 roku jako jedna z pierwszych gier młodego studia Silicon & Synapse, które wkrótce miało stać się Blizzard Entertainment. Wzięło platformówkę i zamieniło ją w łamigłówkę: zamiast jednego zwinnego bohatera kontrolujesz trzech rozbitków-wikingów porwanych przez obcego władcę Tomatora, każdego z własnymi ograniczonymi zdolnościami. Erik Szybki biega, skacze i uderza głową w ściany; Baleog Groźny macha mieczem i strzela z łuku; a Olaf Krzepki nosi tarczę, którą może unieść nad głowę jako platformę lub trzymać przed sobą jako ruchomą ścianę. Żaden z nich nie przetrwa sam, więc każdy ekran staje się zagadką koordynacji.

Sprytny myk polega na tym, że musisz doprowadzić całą trójkę do wyjścia razem, nieustannie przełączając się między nimi. Baleog usuwa strażników, Olaf osłania drużynę przed spadającym gruzem, Erik rozbija zablokowane przejście. Poziomy wiją się przez statek kosmiczny, prehistoryczne dżungle, starożytny Egipt i fabrykę w kolorach cukierków, a każdy wprowadza przełączniki, teleporty i taśmociągi, które zmuszają cię do myślenia kilka ruchów naprzód. Pixel art jest krępy i wyrazisty, a ciągłe przekomarzanie się trójki nadaje całości lekki, komiczny ton, który łagodzi trudność.

Tym, co sprawia, że gra się broni, jest to, że jest w istocie grą logiczną przebraną za platformówkę. Refleksu jest tu bardzo mało; śmierć zwykle przychodzi ze źle zaplanowanego posunięcia, a nie z chybionego skoku. To czyni ją przystępną także dziś, zwłaszcza w kooperacji, gdzie każdy z przyjaciół może wziąć jednego wikinga. Łatwo dostrzec tu zalążki późniejszego dopracowania Blizzarda: zwarty projekt, charakter i gotowość do naginania gatunku zamiast jego kopiowania.