Treasure Trap

Χρονιά 1989, κάθομαι στο γραφείο του πατέρα μου, ένα μπλε monitor IBM με κοιτάζει, και κάτι περιστρέφεται σε ένα floppy disk που δεν μπορώ καλά να καταλάβω. Το Treasure Trap της Emerald Software — ένα παιχνίδι που σχεδόν κανείς δεν θυμάται σήμερα, παρόλο που είχε μια ιδέα που άξιζε κάτι.

Το σκεπτικό είναι απλό και γλυκά τρελό. Στο βυθό του ωκεανού βρίσκεται το ναυάγιο του πλοίου Esmerelda με ένα φορτίο χρυσών ράβδων. Με τη διαφορά ότι το ναυάγιο δεν είναι άδειο — είναι γεμάτο ηλεκτρικές χέλια, μαγνητικές ναρκών, μέδουσες και ποιος ξέρει τι άλλο. Το δικό σου έργο είναι να βγάλεις τα θησαυρό χωρίς να καταλήξεις ως ορεκτικό για την τοπική πανίδα. Χωρίς επιπλέον ιστορία, χωρίς διάλογο. Η κατάσταση μιλάει από μόνη της.

Το παιχνίδι ελέγχεται από μια ισομετρική προοπτική, κάτι που ήταν στη μόδα εκείνη την εποχή — οι παίκτες γνώριζαν αυτή την ίδια γωνία από τα βρετανικά arcade puzzle παιχνίδια της εποχής. Κινείσαι στον πυθμένα της θάλασσας, συλλέγεις και μετακινείς αντικείμενα, αποφεύγεις εχθρούς, και προσπαθείς να καταλάβεις πώς να ξεπεράσεις κάθε πρόβλημα. Η λογική δεν κτίζεται στην ταχύτητα, αλλά στην παρατήρηση. Τι κάνει το χέλι όταν πλησιάζεις από τα αριστερά; Τι συμβαίνει όταν μια μαγνητική νάρκη ανιχνεύει μια ράβδο χρυσού; Το παιχνίδι δεν θα σου πει — πρέπει να το ανακαλύψεις μόνος σου, και αυτό ακριβώς είναι το είδος της δυσκολίας που είτε αγάπησες είτε κατάρασαι στα ενενήντα.

Αυτό που κάνει καλά το Treasure Trap είναι η ατμόσφαιρα. Η σιωπή του πυθμένα της θάλασσας, η αργή κίνηση, η σταθερή απειλή — όλα δουλεύουν ακόμα και χωρίς μουσική και φανταχτερά γραφικά. Εκεί που έχει γεράσει κακώς είναι η χωρική ευαισθησία. Η ισομετρική θέα χωρίς ισχυρές ενδείξεις βάθους σημαίνει ότι μερικές φορές απλά δεν ξέρεις αν είσαι στην ίδια σειρά με έναν εχθρό ή ένα τετράγωνο παραπέρα. Το 1989, αυτό ήταν αποδεκτό ως μέρος της πρόκλησης. Σήμερα αισθάνεται σαν ένα περιττό εμπόδιο που δεν έχει τίποτα να κάνει με τη λογική.

Το Treasure Trap θα ενδιαφέρει οποιονδήποτε αγαπάει τα αργά, σχاϊκά puzzle παιχνίδια και δεν ενοχλείται που το παιχνίδι δεν θα εξηγήσει τους κανόνες εκ των προτέρων. Είναι ένα κομμάτι λογισμικού που πίστευε ότι ο παίκτης θα το καταλάβαινε. Μερικές φορές αυτό το είδος εμπιστοσύνης αισθάνεται καλά. Παίξε το στο φυλλομετρητή σου ένα απόγευμα — δεν χρειάζεται περισσότερος χρόνος από αυτόν, και δεν θα δούλευε με λιγότερο.