Moonwalker

Są gry na licencji, które używają sławnego nazwiska jako skrótu pozwalającego ominąć potrzebę faktycznych pomysłów. Moonwalker na MS-DOS to jedna z nich i nawet nie próbuje tego ukrywać.

Wydana w 1989 roku przez Emerald Software Ltd. gra jest luźno oparta na filmie Michaela Jacksona o tym samym tytule. Grasz samym Jacksonem, przemieszczając się przez przewijane bocznie poziomy z ogólnym celem ratowania dzieci przed wrogami. Film miał swoją własną surrealistyczną logikę; gra w większości zapożycza estetykę — biały garnitur, kapelusz — a resztę zostawia na podłodze montażowni.

Mechanika jest mniej więcej tak głęboka jak kałuża w upalny dzień. Idziesz, atakujesz, przechodzisz poziom. Sterowanie na PC jest ociężałe w sposób, który nie ma nic wspólnego ze stylem, a wszystko z budżetem. Wrogowie wchłaniają ciosy z cierpliwością urzędnika państwowego, a detekcja kolizji od czasu do czasu postanawia, że po prostu jej to nie interesuje. Jest pewna nowość w słuchaniu zgrubnego przybliżenia utworu Jacksona przez głośniczek PC, tego rodzaju dźwięk, który w 1989 roku wciąż na kogoś, gdzieś, na chwilę robił wrażenie.

To, co reprezentuje Moonwalker, to bardzo konkretny moment końca lat 80., gdy licencję uważano za produkt sam w sobie. Emerald Software było małą firmą, rodzajem studia, które istniało przez jedno czy dwa wydania, zanim rozpłynęło się z powrotem w nicość. Mieli nazwisko, mieli okno wydawnicze zgrane w czasie z filmem, i to był cały biznesplan. Wersja Moonwalker na Sega Genesis, zrobiona bezpośrednio przez Segę, to zupełnie inna gra i znacząco lepsza pod niemal każdym względem. Wersja na DOS to ta, która wiosną 1990 roku wylądowała w koszach z przecenami i, szczerze mówiąc, zasłużyła sobie na to miejsce.

Gra zestarzała się mniej więcej tak, jak można by się spodziewać. Nie robiła technicznego wrażenia, gdy się ukazała, pętla rozgrywki nie ma nic do zaoferowania współczesnemu graczowi poza chorobliwą ciekawością, a związek z faktyczną muzyką i personą Jacksona jest na tyle cienki, że widać przez niego na wskroś. To, co ma, to pewna artefaktowa jakość — dokument tego, jak szybko i beztrosko poruszał się w tej epoce rynek gier na licencji, gdy okno między premierą filmu a premierą gry mierzono w tygodniach, a nie latach, a kontrola jakości była w dużej mierze teoretyczna.

Jeśli odpalisz to dziś w przeglądarce, zrób to jako historyk, a nie gracz. Mówi ci więcej o branży oprogramowania roku 1989 niż o Michaelu Jacksonie. To albo jej główna wada, albo jedyny prawdziwy punkt zainteresowania, w zależności od tego, dlaczego w ogóle w nią kliknąłeś.