Doom

Doom, wydany przez id Software w grudniu 1993 roku, to jedna z najważniejszych gier, jakie kiedykolwiek powstały, i praktycznie zdefiniował strzelankę pierwszoosobową w formie, jaką znamy. Wcielasz się w samotnego kosmicznego marine stacjonującego na księżycach Marsa, gdy przez nieudany eksperyment teleportacyjny wdziera się demoniczna inwazja, a gra wręcza ci strzelbę i spuszcza ze smyczy. Cieniutka jak papier fabuła była całkowicie zamierzona — John Carmack z id słynnie porównał fabułę w grze do fabuły w filmie porno — a nacisk położony jest wyłącznie na szybką, trzewiową, niekończenie regrywalną walkę.

Technicznie był to skok naprzód. Jego silnik renderował zróżnicowane wysokości, dramatyczne oświetlenie i nieprostopadłe ściany, które sprawiały, że Wolfenstein 3D wyglądał płasko w porównaniu, a wszystko to działało z prędkością, która na ówczesnym sprzęcie sprawiała ekscytację. Projekt zachęcał do ciągłego ruchu — okrążania stad impów i demonów bokiem, polowania na karty-klucze i sekretne pokoje wypchane power-upami oraz rozkoszowania się bronią taką jak piła łańcuchowa, karabin plazmowy i potężne BFG 9000.

Kulturowy ślad Dooma jest ogromny. Spopularyzował deathmatch wieloosobowy, jego model dystrybucji shareware rozniósł go na miliony maszyn, a jego otwarte podejście do edycji WAD-ów stworzyło jedną z najtrwalszych społeczności moderskich w grach — ludzie wciąż tworzą do niego nowe poziomy ponad trzydzieści lat później. Od tamtej pory został przeportowany na niemal każde wyobrażalne urządzenie, co jest bieżącym żartem świadczącym o tym, jak oszczędny i elastyczny jest ten kod. Jako czysta akcja pozostaje dziś ostry jak brzytwa.

Doom to gra, która w 1993 roku zdefiniowała cały gatunek strzelanek pierwszoosobowych. Stworzyło ją amerykańskie studio id Software, a za jego kształtem stali dwaj ludzie, których nazwiska zna dziś każdy fan retro: programista John Carmack, autor rewolucyjnego silnika graficznego, oraz projektant poziomów John Romero, który nadał grze jej brutalny rytm i pomysłowość.

W Polsce lat 90. Doom rozprzestrzeniał się dokładnie tak, jak zaplanowali twórcy — przez shareware. Pierwszy epizod można było legalnie kopiować i przekazywać dalej, więc trafiał na dyskietki wymieniane w szkołach, na płyty dołączane do czasopism komputerowych i na dyski twarde w kawiarenkach internetowych oraz sieciówkach z komputerami, gdzie płaciło się za godzinę grania. Dla wielu polskich graczy to właśnie tam odbyło się pierwsze spotkanie z korytarzami Marsa.

U nas uruchomisz Doom bezpośrednio w przeglądarce — bez instalowania czegokolwiek, bez konfigurowania emulatora, bez pobierania plików. Wystarczy kliknąć i grać, na komputerze albo na laptopie.

Weterani pamiętają też kody: IDDQD włączał nieśmiertelność, a IDKFA dawał pełen arsenał, amunicję i wszystkie klucze. Jeśli przejdziesz oryginał, czeka Doom II: Hell on Earth z 1994 roku — większe poziomy, akcja przeniesiona na Ziemię i legendarna dwulufowa strzelba.