Doom

id Software tarafından Aralık 1993'te çıkan Doom, şimdiye dek yapılmış en önemli oyunlardan biridir ve birinci şahıs nişancı türünü bugün bildiğimiz şekliyle fiilen tanımladı. Kusurlu bir ışınlama deneyinden şeytani bir istila boşaldığında Mars'ın uydularında konuşlanmış yalnız bir uzay deniz piyadesini oynuyorsunuz ve oyun size bir av tüfeği verip serbest bırakıyor. Kâğıt inceliğindeki olay örgüsü tamamen kasıtlıydı — id'den John Carmack meşhur biçimde bir oyundaki hikâyeyi bir porno filmindeki hikâyeyle kıyaslamıştı — ve odak tamamen hızlı, içgüdüsel, sonsuz tekrar oynanabilir savaşta.

Teknik olarak ileri bir sıçramaydı. Motoru, değişken yükseklikleri, dramatik aydınlatmayı ve Wolfenstein 3D'yi kıyasla düz gösteren dik olmayan duvarları işliyordu; hepsi de o günün donanımında heyecan verici hissettiren bir hızda çalışıyordu. Tasarım sürekli hareketi teşvik ediyordu — imp ve şeytan sürülerinin etrafında dönerek yan geçmek, anahtar kartları ve güçlendirmelerle dolu gizli odaları avlamak ve testere, plazma tüfeği ve muhteşem BFG 9000 gibi silahların keyfini çıkarmak.

Doom'un kültürel ayak izi devasa. Deathmatch çok oyunculu modunu popülerleştirdi, shareware dağıtım modeli onu milyonlarca makineye yaydı ve WAD düzenlemeye açık yaklaşımı oyun dünyasının en kalıcı mod topluluklarından birini yarattı — insanlar otuz yıldan fazla süre sonra hâlâ onun için yeni seviyeler yapıyor. O zamandan beri akla gelebilecek hemen hemen her cihaza port edildi; bu, kodun ne kadar yalın ve uyarlanabilir olduğunu anlatan sürekli bir espri hâline geldi. Saf aksiyon olarak bugün jilet kadar keskin kalmaya devam ediyor.

10 Aralık 1993'te id Software, Doom'un shareware sürümünü Wisconsin–Madison Üniversitesi'nin FTP sunucusuna yükledi ve üniversitenin ağı indirme yoğunluğu altında çöktü. Motoru John Carmack yazdı, bölümlerin büyük bölümünü John Romero tasarladı; ilk bölüm olan „Knee-Deep in the Dead" ise ücretsiz kopyalanıp dağıtılabiliyordu. Doom'u efsane yapan da tam olarak bu shareware modeli oldu.

Bizde Doom doğrudan tarayıcıda çalışır: indirme yok, kurulum yok, emülatör ayarı yok. Sayfayı aç, ellerini klavyeye koy ve başla.

Türkiye'de doksanların bilgisayar kültürü disketlerle, bilgisayar dergileriyle ve mahalledeki oyun salonlarıyla büyüdü; 386 ve 486 makineler eve girmeye başladığında Doom, bir PC'nin gerçekte ne yapabileceğini gösteren ilk oyun oldu. Onlarca kişi ilk kez burada koridorda dönüp arkasındaki iblisi vurdu. Doksanların ortasından itibaren yaygınlaşan internet kafeler ise aynı kültürü büyüttü: yan yana oturup ağ üzerinden oynama alışkanlığını başlatan oyunlardan biri Doom'du.

Doom hileleri: oyun sırasında IDDQD yazarsan ölümsüz olursun (tanrı modu), IDKFA ise tüm silahları, cephaneyi, zırhı ve anahtarları verir. IDCLEV ile bölüm atlarsın, IDCLIP ile (Doom II'de) duvarlardan geçersin.

Ardından 32 bölümü ve meşhur çift namlulu pompalısıyla Doom II: Hell on Earth (1994) seni bekliyor.