Spiderman

Spider-Man z roku 1984 to jest widok, który dzisiaj wygląda jak coś, co dzieci z sąsiedniego mieszkania od czasu do czasu wrzuciłyby do komputera. Ta czarno-biała, chaotyczna rzecz bez czasu na głupoty. Granie w nią czuje się dokładnie jak patrzenie w kałużę — czasem dostrzegasz coś ciekawego, czasem tylko odbicia.

To klasyczny platformer DOS, w którym biegniesz po budynku jako pająk i zbierasz różne przedmioty. Cel jest krystalicznie jasny: przejść przez poziom, pokonać wrogów, dotrzeć do końca. Tempo w każdej scenie jest błyskawiczne — bez dyskusji, bez sortowania, bez głębszej strategii. To było, i zasadniczo ciągle jest, po prostu w porządku, bo wtedy nikt się nie przejmował elegancją. Chciałeś grać i nie obchodziło cię, czy to było piękne.

Sterowanie jest prymitywne w najlepszym sensie tego słowa. Skoki, ruch w lewo i prawo, czasem naciśniesz przycisk na coś. Grafika? Postać ledwie wygląda inaczej niż kwadrat w kostiumie. Dźwięk? Pisk jak budzik, który Spider-Man by ze sobą nosił. Wszystko razem tworzy grę, która się gra jak gryzienie twardego chleba — plecy boleją, ale idziesz dalej, bo nic innego nie ma.

Pamięć trzyma się jej głównie dlatego, że była częścią złotej ery gier komputerowych, a nie dlatego, że sama błyska geniuszem. Oznaczało to, że gdy dostawałeś swój pierwszy komputer, nie musiałeś wyłożyć kasy na dyskietkę — Spider-Man był już tam. Po prostu tam był, jak powietrze. Był tani, był prosty, był twój.

Dzisiaj chcesz w niego grać głównie z ciekawości lub nostalgii. Nie da się bez emulatora, po prostu chcesz spróbować, by zrozumieć, jak mogła się czuć gra, gdy myślałeś, że to największa rozrywka pod słońcem. Odkryjesz surową magię epoki, gdy grafika nie była przeszkodą. Gdy gry pisane były uparcie, bez ozdób.