Impossible Mission

Słaby, pozbawiony wyrazu głos wydobywający się z głośnika Commodore'a 64 przywita cię zaraz po włączeniu: „Another visitor. Stay awhile. Stay forever." Nie zabrzmiało to jak zagrożenie — zabrzmiało jak wtedy, gdy ktoś wymyślił sobie, że osmibitowy komputer może mówić. Epyx w roku 1984 posunęło możliwości sprzętu do granic, których nikt wcześniej nie testował. I zbudowało na tym całą grę.

Impossible Mission to przecież coś niezwyczajnego — hybrydę plażymndy z detektywistycznym poszukiwaniem. Grasz elitarnym agentem, który musi wedrzeć się do fortecy superłotra i znaleźć fragmenty kodów dostępu rozsiane po całym kompleksie. Każdy pokój to inny graficzny puzzle — musisz wspinać się na platformy, skakać nad przepaściami, unikać strażników i robotów. To jednak nie jest sama akcja. To jest cierpliwe blakanie się po labiryncie, testowanie ścian, szukanie ukrytych wejść. Gra chce, żebyś myślał tak samo jak czuł.

Sterowanie jest restrykcyjne, ale pracuje na korzyść. Postać porusza się sztywno, skokami, bez elegancji — zamiast płynnego biegu masz precyzyjną, metryczną pracę. To sprawia, że każdy ruch wymaga planowania. Wrócisz do tego samego pokoju dziesiąty raz i dopiero dziesiąty raz zauważysz, że stos puszek pasuje w tamtą zagłębienie w ścianie. Tyka się zegar — masz ograniczoną liczbę minut. Nacisk czasu zmusza do biegania, ale architektura każdego poziomu zmusza cię do myślenia. To trzaskotliwe napięcie między pośpiechem a ostrożnością.

Grafika jest oszczędna, ale przecud oryginalna — brakuje jej lekkości typowej dla ówczesnych platformówek, ma za to ciężar, surowiznę bunkra. Muzyka jest minimalistyczna, prawie nieprzyjemna, co pasuje do atmosfery jak zaciśnięta pięść. Samplowany głos wraca co i rusz z komentarzami, czasami drażniący, zawsze pamiętny — stał się ikoną ery.

Ta gra zestała jako archeologia sama w sobie. Nie ma czystych skoków, nie ma miłych efektów — ma surową konstrukcję i wymaga cierpliwości. Współczesnym graczom może się zdawać wolna i nudna, ale dla kogoś, kto pozwoli jej pracować w swoim tempie, oferuje coś, co znikło z gier: poczucie, że odkrywasz coś. Fragment kodu, wejście, które nie było oczywiste. To może być głównie wynik ograniczeń sprzętu, ale działało. Wciąż działa, jeśli sobie na to pozwolisz.