Żaba, która po wypiciu magicznego napoju zamiast supermocą zyskuje głównie zdolność do najbardziej irytujących skoków w historii gier — to Superfrog z 1994 roku. Prosty koncept, kilka kolorowych ekranów, i już jesteś w środku arkadowego szaleństwa, gdzie liczy się głównie tempo i refleks.

Superfrog to klasyczna plošinovka ze starego, dobrego DOSa. Kierujesz zieloną żabą przez sekwencję poziomów, gdzie zadaniem jest dotrzeć do końca, unikając wrogów, platformowych pułapek i tego wszystkiego, co chce cię wyrzucić ze ekranu. Gra nie pretenduje do czegoś więcej — nie ma fabułki, która by cię wzruszała, nie ma postawy z głęboką psychologią. To czystej wody arcade'owy adrenalinka, projekt zespołu, który po prostu chciał zrobić szybką, prostą grę i tyle.
Mechanika to skok za skokiem — skład DNA każdej przyzwoitej platformówki. Coś jednak tu klika inaczej niż w konstrukcjach podobnego kalibru. Żaba porusza się tak, jakby co sekundę wybudzała się z głębokich snów — skok wydaje się odruchowy, niemal neuralgiczny, a sam Superfrog przypomina bardziej paników niż superbohaterę. Sterowanie reaguje żywo, czasem zbyt żywo, i żeby przejść dalej, trzeba się z tą osobliwą fizykę zaprzyjaźnić.
W 1994 roku ten typ gry stanowił chleb powszedni — po Sonic'u i Mario mało kto szukał czegoś bardziej wynalazczego w parkach rozrywki cyfrowych. Superfrog zajął swoją niszę bez pretensji, a dziś jest to przede wszystkim dokument tamtej epoki, kiedy arkady żyły bez żadnych ambicji do filmowości czy fabularnych udram. Animacje są proste jak drut, a kolory mają tę charakterystyczną plastyczność wczesnych lat dziewięćdziesiątych.

Dzisiaj gra zestarzała się w niektórych miejscach bezboleśnie — sama idea skoków i uników jest ponadczasowa. Gorzej z precyzją, którą trzeba wypracować w trakcie gry, a która wymaga więcej przywyczajenia niż przyjemności. To nie jest Sonic, to nie jest Mario — to osobliwy artefakt, który dziś zainteresuje głównie kolekcjonerom retro i życzliwym fanów architektury gier z tamtych czasów. W przeglądarce grywalne, choć bez takiego sznytu, jaki dała by kiedyś oryginalnym DOS-owym emulatorom.