Spiderman

Spider-Man uit 1984 is een schouwspel dat vandaag eruit ziet als iets wat kinderen van hiernaast af en toe in een computer zouden gooien. Dat zwart-witte, chaotische ding dat geen tijd had voor onzin. Het spelen ervan voelt precies als naar een plas staren — soms spot je iets interessants, soms alleen reflecties.

Het is een klassieke DOS platformer waarbij je als spin rond een gebouw dartelt en allerlei spullen verzamelt. Het doel is kristalhelder: kom door het level, versla vijanden, bereik het einde. Het tempo in elke scene is bliksemssnel — geen discussies, geen sorteren, geen diepere strategie. Dat was, en eigenlijk is het nog steeds, gewoon prima, want destijds maakte niemand zich druk om elegantie. Je wilde spelen en gaf geen snars als het niet mooi was.

De controls zijn primitief in de beste zin van het woord. Sprongen, links-rechts beweging, af en toe op een knop drukken voor wat. Grafische? Het karakter ziet er nauwelijks anders uit dan een vierkant in een kostuum. Geluid? Piepend als een wekker die Spider-Man zou meenemen. Al het samen maakt een spel dat voelt als in hard brood bijten — je rug doet pijn, maar je blijft gaan omdat er niets anders is.

Het geheugen houdt het vooral vast omdat het deel was van het gouden tijdperk van computerspellen, niet omdat het geniaal schittert op zichzelf. Het betekende dat wanneer je je eerste computer kreeg, je niet hoefde uit te geven voor een floppydisk — je had Spider-Man meteen. Het was gewoon daar, zoals lucht. Het was goedkoop, het was eenvoudig, het was van jou.

Vandaag wil je het vooral uit nieuwsgierigheid of nostalgie spelen. Kun je het niet doen zonder een emulator, je wilt het gewoon even proberen om te begrijpen hoe gamen zich kon voelen toen je dacht dat het de grootste vorm van vermaak onder de zon was. Je zult de ruwe magie van een era ontdekken waarin grafische geen hindernis waren. Toen spellen eigenzinnig werden geschreven, zonder franje.