Spiderman

Spider-Man از سال ۱۹۸۴ به نظر می‌رسد چیزی است که بچه‌های آپارتمان کنار می‌انداختند توی کامپیوتر. آن چیز سیاه و سفید و آشفته، بدون وقت برای پرتونتو. بازی کردن در آن دقیقاً مثل نگاه کردن به یک گودال آب است — گاهی چیز جالبی می‌بینی، گاهی فقط بازتاب‌ها.

این یک پلتفرمر کلاسیکی DOS است که در آن به‌عنوان عنکبوتی دور ساختمانی می‌دوی و چیزهای مختلفی جمع‌آوری می‌کنی. هدف کاملاً روشن است: از سطح عبور کن، دشمنان را شکست بده، به انتها برسن. سرعت در هر صحنه بسیار سریع است — بحث نیست، مرتب‌سازی نیست، استراتژی عمیق نیست. این آن‌موقات و تقریباً اکنون هم خوب بود، چون کسی درباره ظرافت فکر نمی‌کرد. می‌خواستی بازی کنی و اگر خوشگل نبود برایت اهمیتی نداشت.

کنترل‌ها به بهترین معنا بدوی هستند. پریدن، حرکت چپ و راست، گاهی یک دکمه فشار بده برای چیزی. گرافیک؟ شخصیت به‌سختی از یک مربع لباس‌پوش متفاوت است. صدا؟ صدای بیپ مثل زنگ خطر Spider-Man که با خود می‌برد. همه‌ی اینها با هم یک بازی می‌سازند که مثل گاز گرفتن از نان سخت است — پشتت درد می‌کند، اما ادامه می‌دهی چون چیز دیگری نیست.

خاطرات بیشتر آن را نگاه می‌دارند چون بخشی از دوران طلایی بازی‌های کامپیوتری بود، نه برای اینکه خود درخشش داشت. این نشان داد که وقتی رایانه‌ی اول‌ت را گرفتی، نیازی نبود دیسک نرم را خریداری کنی — Spider-Man از اول آنجا بود. صرفاً وجود داشت، مثل هوا. ارزان بود، سادگی داشت، مال تو بود.

امروز بیشتر دوست داری بازی‌اش کنی از روی کنجکاوی یا نوستالژی. بدون emulator نمی‌تونی انجامش بدهی، فقط می‌خواهی امتحان کنی تا بفهمی بازی چطوری احساس می‌شود وقتی فکر می‌کردی بهترین سرگرمی زیر خورشید است. جادوی خام یک دوران را کشف خواهی کرد؛ وقتی گرافیک مانعی نبود. وقتی بازی‌ها با لجاجت نوشته می‌شدند، بدون تزئین.