Spiderman

1984'ten Spider-Man bugün, yan komşunun çocuklarının bir bilgisayara ara sıra tıkıştırdığı birşeymiş gibi görünüyor. O siyah-beyaz, kaotik şey, saçmalığa tolere etmeyen bir yapı. Oynandığında tam olarak bir su birikintisine bakıyor gibi hissettirir — bazen ilginç birşey görürsün, bazen sadece yansımalar.

Bir binada örümcek olarak dolaşan ve çeşitli eşyaları toplayan klasik DOS platformer. Hedef kristal gibi açık: seviyeyi geç, düşmanları yeneleri yenileri yenileri yenileri yenileri yenen yenen yenen yenen yenen yenen yenen yenen yenen yenen yenen yenen yenen yenen yenen yenen, sona ulaş. Her sahnedeki tempo yıldırım hızında — tartışma yok, sıralama yok, daha derin strateji yok. O zamanlar da, temelde şimdi de, sadece iyiydi, çünkü o dönemde kimse zarafet konusunda endişelenmiyor gibiydi. Oynamak istiyordun ve güzel olup olmadığı umurunda değildi.

Kontroller kelimenin en iyi anlamıyla ilkeldir. Zıplayış, sola-sağa hareket, ara sıra birşey için butona bas. Grafikler? Karakter kostümlü bir kareden pek farklı görünmüyordu. Ses? Spider-Man'in yanında taşıdığı bir çalar saatin gibi bip bip sesleri. Hepsi bir arada, çok sert ekmeğe ısırmanız gibi oynayan bir oyun yaratıyor — sırtınız ağrıyor, ama başka birşey olmadığı için devam ediyorsun.

Hafıza bunu çoğunlukla bilgisayar oyunlarının altın çağının parçası olduğu için tutuyor, kendi başına dehası ile parlattığı için değil. Bunun anlamı, ilk bilgisayarını aldığında, bir disket için para harcamak zorunda kalmamanız — Spider-Man zaten oradaydı. Sadece havada olduğu gibi vardı. Ucuzdu, anlaşılması kolaydı, seninindi.

Bugün onu çoğunlukla merak veya nostalji nedeniyle oynamak istiyorsun. Bir emülatör olmadan yapamaz, sadece denemeliysin — bunun ne zaman dünyanın en büyük eğlencesi olarak düşündüğünde oyunun nasıl hissettireceğini anlamak için. Grafiklerin bir engel olmadığı bir dönemin ham büyüsünü keşfedeceksin. Oyunlar inatçı şekilde yazıldığında, süslemeler olmadan.