Castlevania

Przeprowadzałem się i znalazłem kaszetę Castlevania na N64 podczas pakowania starych rzeczy. Logiczna platformówka? To już brzmi dziwnie. Włączyłem ją w emulatorze i spodziewałem się jakiegoś niedopracowanego mieszańca gatunków. Byłem zaskoczony, że to faktycznie działa.

To puzzle-platformer wydany przez Konami w 1999 roku. Nie jesteś w klasycznym gotyckim zamku pełnym duchów i nietoperzy, ale w laboratorium pełnym mechanizmów. Twoja postać rozwiązuje łamigłówki — obraca dźwignie, naciska przyciski, przesuwa bloki — aby postępować dalej. Cel jest prosty: rozwiąż pokój i idź dalej. Prosty koncept, ale na N64 czuło się, że tam nie należy.

Kontrola jest bezpretensjonalna. Ruch do przodu i do tyłu, skok, interakcja z obiektami. Wszystko jest powolne i celowe. Ta leniwość czasami czuje się jak hamulec — skaczesz precyzyjnie, ale to nudniejsze niż zwinne platformówki tamtej epoki. Z drugiej strony, ta sama wolność daje ci przestrzeń do myślenia o tym, co będzie dalej. To również nie jest wystarczająco trudne, aby frustrować. Po prostu relaksujące rozwiązywanie łamigłówek nad przepaścią.

Castlevania nigdy naprawdę nie zyskał popularności. Zanik w niejasności wśród tysięcy innych gier na N64. Dziwne, że nikt nie zwrócił większej uwagi, bo koncept wcale nie jest zły. To była era, gdy wydawcy eksperymentowali — nie oczekuj tutaj Bloodlines czy Symphony of the Night. Ta gra nie chodzi o krwawe walki; chodzi o klikanie i czekanie.

Dziś to ciekawostka. Grafika jest pikselowa, dźwięki syntetyczne, atmosfera bardziej planszowa niż akcyjna. Postarzała się przez zniknięcie — w serii Castlevania zajmuje miejsce zaginionej rzeczy, którą podbieram, gdy streaming mnie nudzi. Zagranie w przeglądarce lub emulatorze zajmuje kilka godzin i staje się przypisem do tego, jak japońscy developerzy eksperymentowali pod koniec lat '90. To nic przełomowego, ale też nie zmarnowana chwila.