Castlevania

Taşınırken eski eşyalarımı paketlerken Castlevania'nın bir N64 kartuşunu buldum. Mantık platformeri mi? Bu bile tuhaf geliyordu. Emülatörde çalıştırdığım zaman yarı yamalak bir türde karışımı bekledim. Ama gerçekten işe yaradığına şaşırdım.

Konami tarafından 1999'da yayınlanan bir bulmaca-platformeri. Başında hantalar ve yarasalarla dolu klasik gotik bir kale değil, mekanizmalarla dolu bir laboratuvar vardır. Karakteriniz bulmacaları çözer — kaldıraçları çevirirsiniz, düğmelere basarsınız, blokları itersiniz — ilerlemek için. Amaç doğrusal: odayı çözüp devam edin. Basit bir konsept, ama N64'te buraya ait olmayan bir şey gibi hissettiriyordu.

Kontroller sade ve net. İleri-geri hareket et, zıpla, nesnelerle etkileş. Her şey yavaş ve düşünceli. Bu ağırlık bazen bir fren gibi hissettiriyor — tam olarak atlarsınız, ama o dönemin çabuk platformerlerinden daha sıkıcı. Öte yandan, bu yavaşlık sizi sonrası ne olacağını düşünmek için yer veriyor. Sinir bozacak kadar zor değil. Sadece bir uçurumun üzerinde rahatlatıcı bulmaca çözmek.

Castlevania asla gerçekten popüler olmadı. Binlerce başka N64 oyunu arasında gözden kaybı. Tuhaf ki kimse dikkat etmedi, çünkü konsept hiç de kötü değil. Bu, yayıncıların deney yaptığı bir dönemdi — burada Bloodlines veya Symphony of the Night'ı beklemeyin. Bu oyun kanlı muharebe hakkında değil; tıklama ve bekleme hakkında.

Bugün bu bir meraktan başka şey değil. Grafikler pikselli, sesler sentetik, atmosfer aksiyon oyunundan çok tahta oyunu gibiydi. Zamanla yok olarak yaşlandı — Castlevania serisinde akışın sıkıcı hale geldiği zaman aldığınız kayıp bir şeyin yerini tutar. Tarayıcıda veya emülatörde oynamak birkaç saat alır ve 90'ların sonlarında Japon geliştiricilerin deney yaptığı konusu hakkında bir dipnot haline gelir. Devrim niteliğinde bir şey değil, ama boşa harcanan zaman da değil.