Street Fighter

1988. Arkadaşımın PC XT'sinin başında oturmuştum, ekranda iki pixel adamın birbirini o kadar yavaş dövdüğünü izliyordum ki çay almak için kalkmaya ve hiçbir şey kaçırmadan geri dönmeye vaktim vardı. Bu Capcom'un Street Fighter'ıydı — ve o zamanlar bu vasatlığın bir gün tarihinin en büyük dövüş oyunu serilerinden birini doğuracağını bilmiyordum.

Ryu olarak oynuyorsun, dünyada tur atan ve yerel rakiplerine karşı yeteneklerini sınayan bir Japon dövüşçü. Oyun seni yavaş yavaş birkaç ülke arasında götürüyor — Japonya, ABD, Çin ve İngiltere ziyaretler arasında — her birinde seni bekleyen bir çift rakip ve daha güçlü bir boss var. Amaç basit: hepsini yenmek. Hikaye temelde burada biter.

Ve sorunlar buradan başlıyor. PC versiyonundaki kontroller, zamanın normal standartlarını aşan bir şekilde tuhaf. Hadouken veya Shoryuken gibi özel hareketler teorik olarak var ama bunları klavyede güvenilir bir şekilde yapmak ayakkabı bağlarını boks eldivesi giyerek bağlamak kadar zor. Vuruş algılaması belirsiz — bazen isabet, bazen değil ve oyunun bunun hakkında kendi fikri var. Yapay zeka rakipleri aptalıktan vahşi engellemeye kadar salınıyor. Tutarlılık yok.

Bunu niye hatırlıyoruz? Çünkü Street Fighter II (1991) bir fenomen oldu ve retroaktif olarak bu ilk versiyona ilgi çekti — ki bu da 1988'de çok az etki bıraktı, arcade şeklinde değil, bilhassa PC portunda. MS-DOS versiyonu daha az başarılı portlardan biridir. Sound Blaster sesi acı verici, grafikler arcade orijinalinden daha zayıftı. International Karate ya da o zamanların popüler Yie Ar Kung-Fu çok daha iyi ve akıcı oynanıyordu. Street Fighter 1 sadece sekelinin mükemmelleştirdiği çekici savaş oyunasının o kıvılcımından yoksundu.

Bugün temelde tarihsel bir eserdir. Serinin nereden başladığını ve ikinci versiyonun neden bu kadar devrimci olduğunu merak ediyorsan — ilk versiyonu oynamak aslında bunu anlamanın en iyi yolu. Kontrast kendinden söz ediyor. Bunu bugün tarayıcında kurulum olmadan, sorun olmadan oynayabilirsin ki bu muhtemelen bu versiyonun sunabileceği tek rahatlık. Aksatmaları beklemelisin, hayal kırıklığını beklemelisin ve özel hareketlerin dörtte birde ancak iniş yaptığına hazırlan. Tarihsel olarak ilginç, oynanış açısından mütevazı — 1988'in Street Fighter'ı tam olarak budur.