Street Fighter

1988. Κάθομαι στο σπίτι ενός φίλου που είχε ένα PC XT, παρακολουθώντας δύο pixelated τύπους να χτυπιούνται το ένα το άλλο τόσο αργά στην οθόνη που είχα χρόνο να πάρω ένα τσάι και να γυρίσω χωρίς να χάσω τίποτα. Αυτό ήταν το Street Fighter της Capcom — και δεν συνειδητοποιούσα τότε ότι αυτή η μετριότητα θα γεννούσε μια μέρα μια από τις μεγαλύτερες σειρές παιχνιδιών fighting στην ιστορία.

Παίζεις ως Ryu, ένας Ιάπωνας μαχητής που ταξιδεύει στον κόσμο και δοκιμάζει τις δυνάμεις του ενάντια σε τοπικούς αντιπάλους. Το παιχνίδι σε παίρνει σταδιακά μέσα από αρκετές χώρες — Ιαπωνία, ΗΠΑ, Κίνα και Αγγλία είναι ανάμεσα στις στάσεις — με ένα ζευγάρι αντιπάλων να σε περιμένουν σε κάθε μια, καταλήγοντας σε έναν πιο δύσκολο boss. Ο στόχος είναι απλός: νίκησε τους όλους. Η ιστορία ουσιαστικά τελειώνει εκεί.

Και εκεί αρχίζουν τα προβλήματα. Τα controls στην PC έκδοση είναι δύσχρηστα με τρόπο που υπερβαίνει τα κανονικά πρότυπα της εποχής. Ειδικές κινήσεις όπως το Hadouken ή το Shoryuken θεωρητικά υπάρχουν, αλλά να τις εκτελέσεις αξιόπιστα σε ένα keyboard είναι περίπου τόσο εύκολο όσο να δέσεις τα κορδόνια σου ενώ φοράς γάντια του μποξ. Η ανίχνευση χτυπημάτων φαίνεται αστάθμητη — μερικές φορές χτυπάς, μερικές φορές δεν χτυπάς, και το παιχνίδι έχει τη δική του γνώμη γι' αυτό. Οι αντίπαλοι AI κυμαίνονται άγρια από ανοησία σε βάναυση άμυνα σε όλα. Δεν υπάρχει συνέπεια.

Γιατί το θυμόμαστε αυτό καθόλου; Επειδή το Street Fighter II (1991) έγινε ένα φαινόμενο και αναδρομικά έσυρε ενδιαφέρον σε αυτή την πρώτη έκδοση — η οποία η ίδια δεν έκανε μεγάλη εντύπωση το 1988, ακόμα και στη μορφή της arcade, πόσο μάλλον στο PC port. Η έκδοση MS-DOS τυχαίνει να είναι ένα από τα λιγότερο επιτυχημένα ports. Το Sound Blaster audio ήταν επώδυνο, τα γραφικά πιο φτωχά από το αρχικό arcade. Το International Karate ή το τότε δημοφιλές Yie Ar Kung-Fu παίζονταν σημαντικά καλύτερα και πιο ομαλά. Το Street Fighter 1 απλώς έλειπε εκείνη η σπίθα του ελκυστικού combat που το sequel του τελειοποίησε.

Σήμερα είναι κυρίως ένα ιστορικό αντικείμενο. Αν σε ενδιαφέρει από πού ξεκίνησε η σειρά και γιατί η δεύτερη έκδοση ήταν τόσο επαναστατική — το να παίξεις την πρώτη είναι στην πραγματικότητα ο καλύτερος τρόπος να το καταλάβεις. Η αντίθεση λέει τα πάντα. Μπορείς να το τρέξεις στο browser σου σήμερα χωρίς εγκατάσταση και χωρίς ταλαιπωρία, το οποίο είναι πιθανώς η μόνη άνεση που αυτή η έκδοση κάποτε προσέφερε. Περίμενε glitches, περίμενε απογοήτευση, και προετοιμάσου για ειδικές κινήσεις που θα εφαρμόζονται μόνο μία στις τέσσερις φορές. Ιστορικά ενδιαφέρον, gameplay-wise μετριάζον — αυτό είναι το Street Fighter του 1988 σε δυο λόγια.