Battle Wrath

Battle Wrath od studia Cerebral z 1997 roku — nazwa, która nikomu z moich znajomych nic nie mówiła, ale podobne tytuły gubiły się w katalogu gier DOS tamtej epoki dziesiątkami. Rok 1997 był naładowany grami akcji, które próbowały wyrwać kawałek uwagi spomiędzy Quake'a i reszty świata, a spora ich część lądowała w szufladzie po dwóch tygodniach.

To gra akcji na DOS i, niestety, na tym opis jej klimatu praktycznie się kończy. Cerebral nie było studiem, którego nazwa nakazywała wówczas żadnej gwarancji jakości. Battle Wrath należy do kategorii gier, które trafiły na rynek w epoce, gdy CD-ROM pozwalał każdemu mniejszemu studiu wypuścić cokolwiek — i wielu skwapliwie z tej możliwości korzystało, niespecjalnie się nad tym zastanawiając. Czego dokładnie gra oferowała w kwestii fabuły czy celów, dziś nie potrafię wiarygodnie udokumentować, więc wolę milczeć, niż wymyślać.

Gry akcji z 1997 roku zyskiwały albo upadały dzięki sterowaniu i tempu rozgrywki. Albo poruszałeś się płynnie i strzelanie dawało właściwy feedback, albo brnąłeś przez błoto i zastanawiałeś się, kto w ogóle zatwierdził ten projekt. Obecność Battle Wrath na rynku w tamtym czasie sugeruje, że było bliżej tego drugiego scenariusza — gry na obrzeżach uwagi rzadko miały wystarczający budżet, żeby poprawić sterowanie przed złotym masterem. To jednak hipoteza, nie wyrok.

To, co w takich grach starzeje się najgorzej, to nie grafika ani dźwięk z chipa OPL. To brak tożsamości. Wielkie tytuły tamtej epoki pamiętam przez jeden konkretny poziom, jeden dźwięk, jeden moment. Gry takie jak Battle Wrath pamiętam — jeśli w ogóle — jako sumę odczuć. Włączałeś, chwilę grałeś, wyłączałeś. Sound Blaster buczał, monitor migotał, a następnego ranka szłeś do szkoły.

Granie w to dziś w przeglądarce ma sens dla jednej konkretnej grupy: ludzi, którzy chcą skartografować ślepe zaułki pecetowej biblioteki lat dziewięćdziesiątych i zrozumieć, dlaczego pewne nazwy poszły w zapomnienie. Nie będzie to nostalgiczne doświadczenie, nawet jeśli grałeś w to już wcześniej — a i wtedy pewnie nie grałeś długo. Ale właśnie ta warstwa historii gier, ta bez wielkich nazwisk i bez recenzji w ówczesnym Level Magazine, powie ci więcej o tamtej epoce niż same hity.