Battle Wrath

Το Battle Wrath της Cerebral από το 1997 — ένα όνομα που δεν έλεγε κάτι στους φίλους μου, αλλά παρόμοια παιχνίδια χάθηκαν δεκάδες στο DOS κατάλογο εκείνης της εποχής. Το 1997 ήταν γεμάτο με action games που προσπαθούσαν να κόψουν προσοχή ανάμεσα στο Quake και τον υπόλοιπο κόσμο, και ένα μεγάλο μέρος τους κατέληξε στο κάτω συρόμενο εντός δύο εβδομάδων.

Είναι ένα action game για DOS, και δυστυχώς εκεί τελειώνει περίπου η περιγραφή του περιβάλλοντος. Η Cerebral δεν ήταν ένας developer του οποίου το όνομα κουβαλούσε ικανοποιητικό βάρος ως εγγύηση ποιότητας εκείνη την εποχή. Το Battle Wrath πέφτει στην κατηγορία των παιχνιδιών που χτύπησαν την αγορά σε μια εποχή όταν το CD-ROM έκανε δυνατό για κάθε μικρό στούντιο να κυκλοφορήσει ό,τι — και πολλοί πήραν αυτή την ευκαιρία χωρίς πολλή σκέψη. Τι ακριβώς προσέφερε το παιχνίδι όσον αφορά την ιστορία ή τον στόχο, δεν μπορώ να τεκμηριώσω αξιόπιστα σήμερα, και προτιμώ να σιωπώ παρά να κάνω πράγματα.

Τα action games του 1997 έζησαν και πέθαναν από τα controls και τον ρυθμό τους. Είτε κινούσαι ομαλά και το shooting έδινε σωστή απόδοση, είτε περπατούσες μέσα από πηχτό υλικό αναρωτιέμενος ποιος εγκρίνει το project. Η παρουσία του Battle Wrath στην αγορά εκείνη την εποχή υποδηλώνει ότι ήταν περισσότερο το τελευταίο — παιχνίδια στο περιθώριο της προσοχής συνήθως δεν είχαν αρκετό budget για να διορθώσουν τα controls πριν το gold master. Αλλά αυτή είναι υπόθεση, όχι απόφαση.

Αυτό που έχει γεράσει χειρότερα σε παιχνίδια σαν αυτό δεν είναι τα γραφικά ή ο OPL chip sound. Είναι η έλλειψη ταυτότητας. Τα μεγάλα παιχνίδια εκείνης της εποχής που θυμάμαι από ένα συγκεκριμένο level, έναν ήχο, μια στιγμή. Παιχνίδια σαν το Battle Wrath θυμάμαι — αν θυμάμαι καθόλου — ως ένα σύνολο αισθημάτων. Το ξεκίνησες, έπαιξες για λίγο, το έκλεισες. Ο Sound Blaster βούιζε, ο monitor αναβόσβηνε, και την επόμενη μέρα πήγες σχολείο.

Το να το παίξεις σε ένα browser σήμερα έχει νόημα για μια συγκεκριμένη ομάδα: ανθρώπους που θέλουν να χαρτογραφήσουν τα τέφρα των δεκαετίας εννενήντα PC gaming και να καταλάβουν γιατί κάποια ονόματα ξεχάστηκαν. Δεν θα είναι μια nostalgic εμπειρία εκτός αν το έπαιξες πίσω τότε — και ακόμη και τότε πιθανώς δεν έπαιξες για πολύ. Αλλά αυτό ακριβώς το στρώμα gaming ιστορίας, εκείνο χωρίς μεγάλα ονόματα και χωρίς κριτικές στο Level magazine τότε, σου λέει περισσότερα για εκείνη την εποχή από τα πραγματικά hit παιχνίδια.