Battle Wrath

Battle Wrath ng Cerebral mula 1997 — isang pangalan na hindi alam ng aking mga kaibigan, pero ang katulad na mga titulo ay nawala ng sampu-sampung sa DOS game catalog ng panahong iyon. 1997 ay puno ng action games na sinisikap kumuha ng atensyon sa pagitan ng Quake at ng buong mundo, at malaking bahagi sa kanila ay nagtapos sa bottom drawer sa loob ng dalawang linggo.

Ito ay action game para sa DOS, at sa kasamaang-palad doon na nagtatapos ang paglalarawan ng setting nito. Cerebral ay hindi isang developer na ang pangalan ay may bigat bilang guarantee ng kalidad noon. Battle Wrath ay nahuhulog sa kategorya ng mga laro na tumama sa merkado sa panahon kung kailan ginawang posible ng CD-ROM para sa bawat munting studio na ilabas ang kahit ano — at marami ang kumuha ng pagkakataong iyon nang walang malalim na pag-isip. Kung ano ang eksaktong inaalok ng laro sa aspeto ng kuwento o layunin, hindi ko mapapatunayan nang makapangyarihan ngayon, at mas gusto kong manatiling tahimik kaysa gumawa ng mga bagay.

Ang action games mula 1997 ay nabuhay at namatay dahil sa kanilang controls at pacing. O gumagalaw ka nang maayos at ang pagbaril ay nagbigay ng tamang feedback, o tumalanag ka sa molasses na nag-iisip kung sino ang pumayag sa proyekto. Ang paglalagay ng Battle Wrath sa merkado sa panahong iyon ay nagmumungkahi na ito ay higit sa huli — mga laro sa labas ng atensyon ay karaniwan ay walang sapat na badyet upang ayusin ang controls bago ang gold master. Pero iyon ay isang hypothesis, hindi isang desisyon.

Kung ano ang lumaki ng pinakamasamang sa mga larong tulad nito ay hindi ang graphics o ang OPL chip sound. Ito ay ang kakulangan ng identity. Ang malalaking titulo ng panahon na iyon na alaala ko sa isang partikular na level, isang tunog, isang sandali. Mga laro tulad ng Battle Wrath ang alaala ko — kung gaano man — bilang kabuuan ng mga pakiramdam. Binuksan mo ito, naglaro ng ilang sandali, isinara ito. Ang Sound Blaster ay umuungal, ang monitor ay kumislap, at ang susunod na umaga ay pumunta ka sa paaralan.

Ang paglalaro nito sa isang browser ngayon ay may kahulugan para sa isang partikular na grupo: mga taong nais mag-map ng mga blind alleys ng nineties PC gaming at maunawaan kung bakit ang ilang mga pangalan ay nakalimutan. Hindi ito magiging nostalgic experience maliban kung naglaro ka nito noon — at kahit noon marahil ay hindi ka naglaro ng mahabang panahon. Pero ang napakahalagang layering ng gaming history, ang isa na walang malalaking pangalan at walang mga review sa Level magazine noon, ay nagsasabi sa iyo ng higit pa tungkol sa panahong iyon kaysa sa aktwal na hits.