Battle Wrath

Battle Wrath van Cerebral uit 1997 — een naam die bij mijn vrienden geen belletje deed rinkelen, maar vergelijkbare titels verdwenen bij tientallen in de DOS-gamecatalogus van die tijd. 1997 zat bomvol actiegames die aandacht probeerden te trekken tussen Quake en de rest van de wereld, en een groot deel ervan belandde binnen twee weken in de onderste la.

Het is een actiegame voor DOS, en helaas is dat min of meer waar de beschrijving van de setting eindigt. Cerebral was geen ontwikkelaar wiens naam destijds enig gewicht droeg als kwaliteitsgarantie. Battle Wrath valt in de categorie van games die op de markt kwamen in een era waarin CD-ROM het mogelijk maakte voor elk klein studio om alles uit te brengen — en velen grepen die kans zonder veel nadenken. Wat de game precies bood in termen van verhaal of doelstelling, kan ik vandaag niet geloofwaardig documenteren, en ik hou liever mijn mond dan dingen uit te vinden.

Actiegames uit 1997 leefden en stierven bij hun besturing en pacing. Of je bewoog soepel en schieten gaf goed feedback, of je worstelde door drab jezelf afvragend wie het project goedkeurde. Battle Wrath's positie op de markt in die tijd suggereert dat het meer het laatste was — games aan de rand van aandacht hadden meestal niet genoeg budget om de bediening goed te krijgen voordat de gold master af was. Maar dat is een hypothese, geen uitspraak.

Wat het slechtst is verouderd op games zoals deze zijn niet de grafische weergave of het OPL-chipgeluid. Het is het gebrek aan identiteit. De grote titels van die era herinner ik me door één specifiek level, één geluid, één moment. Games zoals Battle Wrath herinner ik me — als überhaupt — als een som van gevoelens. Je startte het op, speelde een tijdje, sloot het af. De Sound Blaster zoemde, het beeldscherm flikkerde, en de volgende ochtend ging je naar school.

Het vandaag in een browser spelen heeft zin voor één specifieke groep: mensen die de doodlopende straatjes van nineties-pc-gaming willen in kaart brengen en begrijpen waarom bepaalde namen vergeten raakten. Het zal geen nostalgische ervaring zijn tenzij je het destijds speelde — en zelfs dan speelde je waarschijnlijk niet lang. Maar juist deze laag van gaminggeschiedenis, degene zonder grote namen en zonder reviews in Level magazine destijds, vertelt je meer over die era dan de echte hits.