Windwalker

Miałem jedną jedyną szansę, aby wrócić do domu i ocalić mój naród — i dokładnie te słowa przywitały mnie w Windwalkerze, gdy ciężar tej misji zaczął się osadzać.

To action RPG z samego początku lat dziewięćdziesiątych, w którym grasz postacią obdarzoną magicznymi mocami, poruszając się przez ciemny świat pełen kłopotów i zobowiązań. Gra rozgrywa się w klasycznych fantasy'owych ustawieniach — żadnych statków kosmicznych, żadnej technologii przesunięć czasowych, tylko zwyczajna magia i miecz. Twoim celem jest przedarcie się przez serię lochów i lokalizacji, zbieranie artefaktów, zwiększanie swoich mocy i pokonywanie wrogów, którzy nie zastanawiają się dwa razy, zanim wychodzą na ciebie zaklęciem wprost w twarz.

Grasz z perspektywy z góry, dokładnie tak jak wychodziła z lat osiemdziesiątych — biegniesz po ekranie, patrząc z góry na swoich postaci w perspektywie izometrycznej lub semi-3D, i klikasz gdzie iść dalej. Sterowanie jest proste, ale nie zawsze wyrozumiałe. Jeśli źle ocenisz timing ataku, przyjdzie ból. Magia jest tam, aby ci pomóc, ale zaklęcia nie uruchamiają się natychmiast — musisz czekać na animację, a podczas intensywnej walki to oznacza piekło. Systemy walki nie są wyszukaną konstrukcją, bardziej praktyczne — atakuj, broń się, uciekaj, rzuć zaklęcie, atakuj znowu.

To była gra, która w latach dziewięćdziesiątych odważyła się być twarda bez niepotrzebnej współczucia. Nie była żadną graficzną sensacją (pikselowana, ale ładnie kolorowa), ale miała w sobie coś — pewną atmosferę ciemnego zakątka świata. Dziś patrzysz na to wiedząc, że podobna rozrywka po prostu już się nie tworzy — zbyt prosta, zbyt nieugięta.

Jeśli chcesz powrócić do czasów, gdy RPG-i grało się bez bezuzasadnionych tutoriali i prowadzenia za rękę, i chcesz poświęcić czas na pokonanie naprawdę trudnych fragmentów, gdzie możesz ogrzać się przy prawdziwie old-schoolowych grach, Windwalker to właściwy wybór. Działa sprawnie w przeglądarce — to nic, co przewali twój komputer, a atmosfera pozostaje równie twarda, jak zawsze była.