Windwalker

Evime dönüp halkımı kurtarmak için tek bir şansım vardı — işte Windwalker'a girdiğimde beni karşılayan sözler bunlardı, bu görevin ağırlığı üzerime çöktüğünde.

Bu, doksanların çok başında çıkmış bir aksiyon RPG'si. Oyunda büyülü yetenekleri olan bir karakter oynarsın ve sorunlarla dolu karanlık bir dünyada yol alırsın. Oyun klasik fantezi ortamında gelişir — ne uzay gemileri, ne zaman değiştiren teknoloji, sadece eski güzel büyü ve kılıç var. Amacın bir dizi zindandan ve lokasyondan geçmek, artefakt toplamak, gücünü arttırmak ve yüzüne büyü savurmaktan çekinmeyen düşmanları yenmek.

Oyunu yukarıdan aşağıya bakış açısından oynarız, tam olarak seksenlerden çıktığı gibi — ekranda koşuyor, karakterlerine izometrik veya yarı-3D perspektiften bakıyorsun ve bir sonraki nereye gideceğini tıklıyorsun. Kontroller basit ama her zaman affedici değil. Bir saldırının zamanlamasını yanlış hesaplasan, acı kaçınılmazdır. Sana yardımcı olacak büyü var, ama büyüler anında çalışmaz — animasyonun bitmesini beklemek zorundasın ve yoğun savaşta bu cehennem oluyor. Savaş sistemleri çok ayrıntılı değil, daha pratik — saldır, savun, kaç, büyü yap, tekrar saldır.

Bu, doksanlarda gereksiz merhamet göstermeden sert olmaya cesaret eden bir oyundu. Grafik açısından bir patlaması yoktu (pikseleli ama güzel renkli), ama bir şeyleri vardı, dünyanın karanlık bir köşesinin belirli bir atmosferi. Bugün bunu biliyorsun, çünkü benzer eğlenceler artık yapılmıyor — çok doğrusal, çok uzlaşmacı değil.

RPG'leri gereksiz öğreticiler ve rehberlik olmadan oynandığı bir zamana dönüş yapmak istiyorsan ve gerçekten zor bölümleri aşmaya zaman harcamaya istekliysen, kemiklerini eski okul oyunlarla ısıtabileceksen, Windwalker doğru seçim. Browser'da sorunsuz çalışıyor — bilgisayarını felç edecek bir şey değil ve atmosfer her zaman olduğu kadar sert kalıyor.