Bruce Lee Lives

Sama nazwa wymaga odwagi. Bruce Lee Lives — nie "zainspirowany przez", nie "w stylu", nie jakiś ostrożny wykręt. Poszli na całość z legendą i umieścili ją wprost na pudełku. Cokolwiek innego powiesz o tym tytule na MS-DOS z 1989 roku, ten ekran tytułowy ma więcej pewności siebie, niż gra za nim kiedykolwiek zasługuje.

To, co dostajesz, to platformowa gra akcji z przewijaniem bocznym, w której grasz wojownikiem, który przemieszcza się, kopie i okłada pięściami fale wrogów. Związek z Bruce'em Lee jest głównie kosmetyczny — sprite jest szczupły, ruchy są niejasno w klimacie sztuk walki, i przypuszczalnie ktoś w zespole deweloperskim miał plakat. Poza tym gra robi swoje ciche, nijakie coś.

Mechanika jest mniej więcej tak głęboka jak kałuża w upalny dzień. Ruszasz się, skaczesz, kopiesz. Walka ma tę sztywną, jednoprzyciskową jakość, która już w 1989 roku sprawiała wrażenie przestarzałej — w roku, który dał nam też gry z prawdziwymi systemami combosów i responsywnym sterowaniem. Wrogowie nacierają na ciebie we wzorcach na tyle prostych, że da się je odczytać po pierwszej próbie, a projekt poziomów nie stawia wystarczającego oporu, by ich odczytanie było osiągnięciem. Sterowanie robi to, o co prosisz, przeważnie, ale nie ma za tym żadnego ciężaru. Żadnego trzasku uderzenia, żadnego poczucia, że twoja stopa łącząca się z czyjąś szczęką ma jakiekolwiek znaczenie.

Czym ta gra naprawdę jest, obrana z nazwy, to kompetentny, ale anonimowy klon jadący na fali kulturowej. Śmierć Bruce'a Lee w 1973 roku utrzymywała jego wizerunek dochodowym przez ponad dekadę do tego momentu, a końcówka lat osiemdziesiątych była gęsta od filmów, gier i towarów przywołujących go z różnym stopniem szczerości. Bruce Lee Lives siedzi na dnie tej sterty — nie na tyle nieudolny, by zapaść w pamięć jako katastrofa, nie na tyle dobry, by uzasadnić nazwę. Zestarzał się tak, jak starzeje się tani plastik: nie pękł, po prostu zmatowiał i lekko pożółkł.

Dziś to raczej ciekawostka niż gra. Jeśli dorastałeś, wrzucając monety w arcade'owe automaty i mrużąc oczy przy ekranach EGA, jest tu może dziesięć minut nostalgicznej archeologii — rozpoznawanie konwencji gatunku, chip dźwiękowy dający z siebie wszystko, pixel-artowy wojownik niejasno odwołujący się do swojego materiału źródłowego. Dla każdego innego nie ma prawdziwego powodu, by ją uruchamiać, chyba że budujesz mentalny katalog każdej gry, która pożyczyła sobie sławne imię i liczyła, że nikt nie przyjrzy się zbyt uważnie. Jeśli to twój projekt, Bruce Lee Lives należy do kolekcji. W przeciwnym razie zagraj w prawdziwego Bruce Lee z 1984 roku od Datasoft. Ten faktycznie uszanował zadanie.