Bruce Lee Lives

همین اسم به‌تنهایی جسارت می‌خواهد. Bruce Lee Lives — نه «الهام‌گرفته از»، نه «به سبکِ»، نه هیچ طفره محتاطانه‌ای. یکراست سراغ خود اسطوره رفتند و اسمش را روی جعبه گذاشتند. درباره این بازی MS-DOS سال ۱۹۸۹ هر چه بگویید، آن صفحه عنوان اعتمادبه‌نفسی دارد که بازیِ پشت آن هرگز سزاوارش نمی‌شود.

آنچه دریافت می‌کنید یک پلتفرمر اکشن اسکرول‌جانبی است که در آن نقش مبارزی را بازی می‌کنید که با حرکت، لگد و مشت راه خود را از میان موج‌های دشمنان باز می‌کند. ارتباط با Bruce Lee عمدتاً ظاهری است — اسپرایت لاغر است، حرکات به‌طور مبهمی طعم هنرهای رزمی دارند و احتمالاً یکی از اعضای تیم سازنده پوستری از او داشته است. فراتر از آن، بازی کار آرام و بی‌خاصیت خودش را می‌کند.

مکانیک‌ها به عمق یک چاله آب در روزی گرم‌اند. حرکت می‌کنید، می‌پرید، لگد می‌زنید. مبارزات همان کیفیت خشک و تک‌دکمه‌ای را دارند که تا سال ۱۹۸۹ دیگر قدیمی شده بود — سالی که بازی‌هایی با سیستم کمبوی واقعی و کنترل‌های پاسخگو هم به ما داد. دشمنان با الگوهایی به سمتتان می‌آیند که پس از اولین تلاش قابل خواندن‌اند و طراحی مراحل آن‌قدر مقاومت نمی‌کند که خواندن این الگوها حس یک دستاورد بدهد. کنترل‌ها تقریباً همان کاری را می‌کنند که می‌خواهید، اما هیچ وزنی پشت هیچ‌کدام نیست. نه صدای شکستنِ ضربه، نه حسی از اینکه برخورد پایتان با فک کسی معنایی دارد.

این بازی، اگر اسمش را کنار بگذاریم، در واقع یک کلونِ قابل‌قبول اما بی‌هویت است که سوار بر یک موج فرهنگی شده است. مرگ Bruce Lee در سال ۱۹۷۳ تا آن زمان بیش از یک دهه تصویرش را قابل فروش نگه داشته بود و اواخر دهه هشتاد پر بود از فیلم‌ها، بازی‌ها و کالاهایی که با درجات متفاوتی از صداقت به او متوسل می‌شدند. Bruce Lee Lives ته آن کپه نشسته است — نه آن‌قدر بی‌کفایت که به‌عنوان یک فاجعه ماندگار شود، نه آن‌قدر خوب که این نام را توجیه کند. مثل پلاستیک ارزان پیر شده است: نشکست، فقط کدر و کمی زرد شد.

امروز بیشتر یک کنجکاوی است تا یک بازی. اگر با سکه انداختن در دستگاه‌های آرکید و چشم تنگ کردن به صفحه‌های EGA بزرگ شده‌اید، شاید ده دقیقه باستان‌شناسی نوستالژیک اینجا باشد — بازشناسی قراردادهای ژانر، تراشه صدا که نهایت تلاشش را می‌کند، و مبارز پیکسلی که به‌طور مبهمی به منبع الهامش اشاره دارد. برای بقیه، دلیل واقعی‌ای برای اجرای آن وجود ندارد، مگر اینکه در حال ساختن فهرستی ذهنی از تمام بازی‌هایی باشید که نامی مشهور را قرض گرفتند و امیدوار بودند کسی زیاد دقیق نشود. اگر پروژه‌تان این است، Bruce Lee Lives جایش در آن مجموعه است. در غیر این صورت، بروید Bruce Lee واقعیِ سال ۱۹۸۴ ساخته Datasoft را بازی کنید. آن یکی واقعاً به تکلیفش احترام گذاشت.