Bruce Lee Lives

Ang pangalan pa lang, matapang na. Bruce Lee Lives — hindi "inspired by," hindi "in the style of," hindi isang maingat na pag-iwas. Sinugod nila nang buo ang alamat at inilagay ito mismo sa kahon. Anuman ang sabihin mo tungkol sa 1989 MS-DOS na titulong ito, mas may kumpiyansa ang title screen na iyon kaysa sa anumang naipapakita ng larong nasa likod nito.

Ang makukuha mo ay isang side-scrolling action platformer kung saan gaganap ka bilang isang mandirigmang gumagalaw, sumisipa, at sumusuntok sa mga alon ng mga kalaban. Ang koneksyon kay Bruce Lee ay halos panlabas lamang — payat ang sprite, may bahagyang martial arts na lasa ang mga galaw, at malamang may poster ang isang tao sa dev team. Bukod doon, ginagawa ng laro ang sarili nitong tahimik at hindi kapansin-pansing bagay.

Ang mekanika ay kasing-lalim ng lusak sa mainit na araw. Gumagalaw ka, tumatalon ka, sumisipa ka. Ang combat ay may ganoong matigas at one-button na kalidad na luma na ang dating noong 1989 pa lang — ang taong nagbigay din sa atin ng mga larong may tunay na combo system at responsive na kontrol. Dumarating ang mga kalaban sa mga pattern na sapat na simpleng mabasa pagkatapos ng unang pagsubok, at hindi sapat na lumalaban ang level design para maging tagumpay ang pagbabasa sa kanila. Ginagawa ng mga kontrol ang hinihiling mo, kadalasan, ngunit walang bigat sa likod ng anuman dito. Walang lagitik ng tama, walang pakiramdam na may kahulugan ang pagtama ng iyong paa sa panga ng isang tao.

Ang laro na ito, kapag inalisan ng pangalan, ay isang kaya-naman-pero-walang-mukhang clone na sumasakay sa isang alon ng kultura. Ang pagkamatay ni Bruce Lee noong 1973 ay nagpanatili sa kanyang imaheng mabenta nang mahigit isang dekada sa puntong ito, at ang huling bahagi ng dekada otsenta ay puno ng mga pelikula, laro, at merchandise na gumagamit sa kanya nang may iba't ibang antas ng katapatan. Nasa pinakailalim ng tambak na iyon ang Bruce Lee Lives — hindi sapat na kapalpakan para maalala bilang isang sakuna, hindi sapat na kahusayan para bigyang-katwiran ang pangalan. Tumanda ito tulad ng murang plastik: hindi ito nabasag, kumupas lang ito at bahagyang naninilaw.

Sa ngayon, mas curiosity na ito kaysa isang laro. Kung lumaki kang nagpapasok ng barya sa mga arcade cabinet at nakadukwang sa mga EGA screen, may mga sampung minuto ng nostalgic archaeology dito — pagkilala sa mga kombensyon ng genre, ang sound chip na ginagawa ang makakaya nito, ang pixel-art na mandirigmang bahagyang tumutukoy sa pinagmulan nito. Para sa iba, walang tunay na dahilan para buksan ito maliban kung bumubuo ka ng mental na katalogo ng bawat larong humiram ng sikat na pangalan at umasang walang titingin nang mabuti. Kung iyon ang proyekto mo, nabibilang ang Bruce Lee Lives sa koleksyon. Kung hindi, laruin mo na lang ang tunay na 1984 Bruce Lee ng Datasoft. Iyon ang talagang gumalang sa gawain.