Bruce Lee Lives

Και μόνο το όνομα θέλει θράσος. Bruce Lee Lives — όχι «εμπνευσμένο από», όχι «στο στυλ του», όχι κάποια προσεκτική υπεκφυγή. Ποντάρισαν τα πάντα στον θρύλο και το έβαλαν κατευθείαν στο κουτί. Ό,τι κι αν πει κανείς για αυτόν τον τίτλο του 1989 για MS-DOS, εκείνη η οθόνη τίτλου έχει περισσότερη αυτοπεποίθηση απ' όση κερδίζει ποτέ το παιχνίδι πίσω της.

Αυτό που παίρνεις είναι ένα πλατφορμικό παιχνίδι δράσης με πλευρική κύλιση, όπου ελέγχεις έναν μαχητή που κινείται, κλωτσά και γρονθοκοπά τον δρόμο του μέσα από κύματα εχθρών. Η σύνδεση με τον Bruce Lee είναι κυρίως διακοσμητική — το sprite είναι λεπτό, οι κινήσεις έχουν ένα αόριστο άρωμα πολεμικών τεχνών, και μάλλον κάποιος στην ομάδα ανάπτυξης είχε μια αφίσα του. Πέρα από αυτό, το παιχνίδι κάνει το δικό του ήσυχο, αδιάφορο πράγμα.

Οι μηχανισμοί έχουν βάθος όσο μια λακκούβα σε ζεστή μέρα. Κινείσαι, πηδάς, κλωτσάς. Η μάχη έχει εκείνη την άκαμπτη ποιότητα του ενός κουμπιού που ήδη έμοιαζε ξεπερασμένη το 1989 — τη χρονιά που μας έδωσε και παιχνίδια με πραγματικά συστήματα κόμπο και αποκριτικό χειρισμό. Οι εχθροί έρχονται με μοτίβα αρκετά απλά ώστε να τα διαβάσεις μετά την πρώτη απόπειρα, και ο σχεδιασμός των επιπέδων δεν αντιστέκεται αρκετά ώστε το διάβασμά τους να μοιάζει με επίτευγμα. Ο χειρισμός κάνει αυτό που του ζητάς, ως επί το πλείστον, αλλά δεν υπάρχει βάρος πίσω από τίποτα. Κανένας κρότος πρόσκρουσης, καμία αίσθηση ότι το πόδι σου που βρίσκει το σαγόνι κάποιου σημαίνει κάτι.

Αυτό που πραγματικά είναι το παιχνίδι, αν του αφαιρέσεις το όνομα, είναι ένας ικανός αλλά ανώνυμος κλώνος που καβαλάει ένα πολιτισμικό κύμα. Ο θάνατος του Bruce Lee το 1973 είχε κρατήσει την εικόνα του εμπορικά εκμεταλλεύσιμη για πάνω από μια δεκαετία μέχρι τότε, και τα τέλη της δεκαετίας του '80 ήταν γεμάτα ταινίες, παιχνίδια και προϊόντα που τον επικαλούνταν με ποικίλους βαθμούς ειλικρίνειας. Το Bruce Lee Lives κάθεται στον πάτο αυτού του σωρού — όχι αρκετά ανίκανο ώστε να μείνει αξέχαστο ως καταστροφή, όχι αρκετά καλό ώστε να δικαιολογήσει το όνομα. Έχει γεράσει όπως γερνά το φτηνό πλαστικό: δεν έσπασε, απλώς θάμπωσε και κιτρίνισε ελαφρώς.

Σήμερα είναι περισσότερο αξιοπερίεργο παρά παιχνίδι. Αν μεγάλωσες ρίχνοντας κέρματα σε καμπίνες arcade και μισοκλείνοντας τα μάτια μπροστά σε οθόνες EGA, υπάρχουν ίσως δέκα λεπτά νοσταλγικής αρχαιολογίας εδώ — να αναγνωρίζεις τις συμβάσεις του είδους, το τσιπ ήχου να κάνει ό,τι μπορεί, τον pixel-art μαχητή που αόριστα παραπέμπει στο πρότυπό του. Για οποιονδήποτε άλλον, δεν υπάρχει πραγματικός λόγος να το φορτώσει, εκτός αν φτιάχνει έναν νοητό κατάλογο με κάθε παιχνίδι που δανείστηκε ένα διάσημο όνομα ελπίζοντας ότι κανείς δεν θα κοιτάξει πολύ προσεκτικά. Αν αυτό είναι το πρότζεκτ σου, το Bruce Lee Lives ανήκει στη συλλογή. Αλλιώς, πήγαινε να παίξεις το πραγματικό Bruce Lee του 1984 από την Datasoft. Εκείνο τουλάχιστον σεβάστηκε την αποστολή.