Ishar - Legend of the Fortress

Gdyby było tego więcej, mogłoby posłużyć za materiał na pracę magisterską. Ishar to klasyczny dungeon crawl w ciemnej fantastyce, wydany w 1992 roku przez francuskie studia Silmarils i Amtex – nazwy, które nigdy specjalnie nie przyjęły się w naszych okolicach, choć zasługiwały na to. Stoisz w fortecy oblężonej przez zło, prowadząc drużynę postaci z jasnym celem: zabić każde stworzenie w podziemiach poniżej i uratować, co się da.

Gra prowadzona jest z perspektywy pierwszej osoby, którą znasz już z Dungeon Master czy Wizardry. Przemierzasz ciemne korytarze, gdzie niebezpieczeństwo czeka na każdym kroku – bestie i monstra wymagają konfrontacji. Drużynę składasz sam – wybierasz rasy, klasy, rozdzielasz umiejętności. Walka, w przeciwieństwie do wielu gier z tamtej epoki, jest wolna i taktyczna; strzały lecą własnym tempem, a przed każdym atakiem musisz czekać. Nie chodzi tu o zastrzyk adrenaliny, a o chłodną kalkulację. Do tego zagadki, magiczne artefakty, tajemne rytuały. Każdy krok naprzód wymaga opanowania.

Grafika jest płaska, żadnych wielokątów – tylko sprity i tekstury. Podziemia wyglądają jak papierowe dekoracje, ale to nie ma nic do jakości. Właśnie ta estetyka straszy tak, jak powinna. Soundtrack jest skromny, ale skuteczny; projekt dźwiękowy działa. Gra nie stawia na efekciarstwo, a na to, żeby cię wciągnąć i zatrzymać tak długo, jak jesteś gotów zostać.

Dziś, kiedy można zagrać w nią w DOSBox, Ishar jest zderzeniem dwóch standardów. Z jednej strony tempo rozgrywki sfrustruje cię, jeśli jesteś przyzwyczajony do współczesnych RPG-ów. Z drugiej, właśnie ta powolność kryje magię – kiedy zagadka zajmuje dwadzieścia minut, zwycięstwo smakuje inaczej. To nie gra dla każdego, ale dla tych, którzy chcą zobaczyć, skąd wziął się Diablo i czemu zakamarki podziemi wciąż są bardziej sugestywne niż grafika w rozdzielczości Ultra High Definition.