Silk

Silk to gra, która przy pierwszym uruchomieniu dzisiaj przypomina historyczny dokument warsztatu zapomnianego developera. Turowa strategia z elementami RPG na DOS-a z 1993 roku, wydana przez mały zespół, który praktycznie nikt nie pamięta.

Grasz na mapie pokrytej heksagonami, dowodzisz grupami jednostek i starasz się ukończyć zadania — zwykle jakąś operację wojskową lub zbieranie zasobów. Gra łączy taktykę przypominającą wczesne Heroes of Might and Magic z prostymi elementami RPG: jednostki zdobywają doświadczenie, mogą wybierać umiejętności, mają różne statystyki. Wygląda jak próba pójścia w tamtym kierunku, ale bez rzemiosła, aby to zagrać.

Granie to kwestia wzięcia formuły i otrzymania jej z powrotem bez niespodzianek. Przesuwasz jednostki, wymieniasz ogień z wrogami, czekasz aż ich menedżer się skończy i wracają do ognia. Grafika to punkty na czarnym polu, dźwięk to coś na kształt przeprosin. Kontrola nie jest ani intuicyjna, ani przyjemna — więcej czasu spędzasz na walce z interfejsem niż na faktycznej grze. Nie ma tu nic, co sprawiłoby, że chciałbyś ją kupić w sklepie lub pamiętać ją pięć lat później.

Silk to jeden z tych tytułów, które wyjrzały w wczesnej erze DOS-a, miały ambicje i szybko zniknęły. Nigdy nie osiągnęła poziomu, który uczynił ją klasykiem. Nie była wystarczająco dobra, aby wydawcy komercyjni ją promowali, i nie była wystarczająco zła, aby stać się legendarnymi ruinami.

Dziś uruchamiam ją w DOSBox-ie w przeglądarce bardziej z poczucia retrospektywnego obowiązku niż z ciekawości. Jeśli żywisz głęboką miłość do wczesnych strategii turowych i jesteś ciekawy, jak wyglądał 1993 rok, kiedy wszyscy patrzyli na Civilization i Heroes, to Silk opowiada historię rozwoju na poziomie grafitu — uczciwą próbę bez blasku.