Into The Eagles Nest

Rok 1987, siedzę przed monitorem z pomarańczowym świeceniem fosforu, starając się przebić przez nazistowski zamek, a głośnik PC wydaje dźwięki, które kiedyś uchodzily za sound. Into the Eagles Nest od Pandory to dokładnie ten typ gry, która pochłaniała całe popołudnia, aż zdawałeś sobie sprawę, że twoje palce straciły czucie.

To gra akcji z widokiem z góry, sąsiadująca gatunkowo z popularnym wówczas Gauntlet. Infiltrujesz masywny niemiecki zamek pełen żołnierzy wroga, mając za zadanie uwolnić więźniów i wynoszą z budynku kolekcję skradzionych dzieł sztuki. Umiejscowienie akcji w II wojnie światowej było dość świeże dla gier akcji tamtych czasów, nawet jeśli logika militarnej misji i artystycznego napadu nie do końca się pokrywały.

Gra opiera się na prostej zasadzie: poruszasz się przez pokoje, strzelasz do żołnierzy, zbierasz klucze, otwierasz drzwi, znajdujesz drogę na następne piętro. Tempo jest solidne, a budynek rozległy na tyle, że można się naprawdę zgubić. Wrogowie atakują z nieubłaganym entuzjazmem, co w końcu przechodzi z wyzwania w nudę. Amunicja i zapasy zdrowia zmuszają cię do myślenia, ale nie spodziewaj się głębszych taktyk.

Tytuł gry był masterstroke'iem marketingowym—Eagles Nest, nazistowski zamek. Nieodmiennie przywołując skojarzenia z Berghof i może jakąś Alistair MacLean czy Clinta Eastwooda. Tyle że nic takiego tutaj. Brak głębi narracyjnej, brak kinowego blasku. To była po prostu zajebiście wyglądająca okładka—gra poszła swoją drogą. Dziś nazwalibyśmy to influencer marketingiem; wtedy to było zwyczajnie świetnym haczykiem.

Co się dobrze zachowało: jasna mapa, solidny design poziomów na tamte czasy, i poczucie, że zamek ma rzeczywistą strukturę, a nie tylko przypadkowe pokoje. Co się źle zachowało: powtarzające się fale wrogów i zero progresji fabularnej. Gra po prostu się kiedyś kończy i wiesz, że to koniec, bo ekran ci to powiada.

Dziś przyciągnie fanów oldschoolowych gier akcji z widokiem z góry i każdego, kto ma słabość do spikselowanych tematów wojennych. Działa bez zarzutu w przeglądarce przez DOSBox czy emulator i zapewnia około godziny solidnej zabawy. Nie spodziewaj się więcej. Ale ta godzina jest uczciwa.