Charlie II

Charlie wraca, a to zawsze oznacza kłopoty. Ten małysz z wciśniętymi oczami postanowił w 2001 roku ponownie włóczyć się po świecie, tym razem jako hybrydowy eksperyment — plansza w jednym, przygoda w drugim. Wiering Software zdecydowała się na coś niezwykłego, choć raczej nie dla każdego.

Charlie II to przygodówka z elementami platformerki, gdzie sterujesz małą postacią poruszającą się przez ekrany pełne przeszkód, drzwi i logicznych zadań. Głównie chodzi o to, żeby znaleźć przedmioty, zrozumieć, dokąd iść, i nie wpaść w dziurę. Świat gry jest stworzony z pixeli i ma tę specyficzną estetykę DOS-u, gdzie dwie linie tekstu zamiast dialogu muszą wystarczyć jako cała charakteryzacja postaci.

Granie w to jest doświadczeniem nienaturalnym — precyzyjne skakanie połączone z koniecznością odkrywania schematu mapy sprawia, że tempo gry to jedna chwila szaleństwa, następnie minuta stania bez ruchu w poszukiwaniu drogi. Nie ma instrukcji, nie ma wytłumaczenia. Musisz się domyślić, że aby wejść do tego domu, najpierw potrzebujesz klucza, a klucz leży w trzecim pomieszczeniu, którego nie mogłeś dostrzec, dopóki nie zgromadziłeś właściwych przedmiotów. To design sprzed dwudziestu trzech lat, kiedy gracze mieli czas, aby drażnić się z takimi rzeczami.

Charlie II stoi na pograniczu dwóch światów i kompletnie nie potrafi zdecydować, który wybrać. Jako platformer jest zbyt powolny i pełen czekania. Jako przygoda — zbyt szybka i bez możliwości zatrzymania się, aby czytać opis krajobrazu. To jednak nie oznacza, że gra jest źle zrobiona. Wręcz przeciwnie — ta niepewność jest jej pięknem. Widzisz ambicję dewelopera, próbę stworzenia czegoś innego, nawet jeśli wynik wygląda jak eksperyment chemiczny, który wybuchł w połowie procesu.

Dzisiaj Charlie II to raczej ciekawostka niż gra do regularnego grania. Ale ciekawostka warta kliknięcia — szczególnie jeśli chcesz poczuć, jak wyglądały DOS-owe przygody dla tych, którzy nie zadowalali się krótkimi historiami. Jej zwariowany design, choć frustrujący, ma w sobie coś autentycznego, coś z czasów, gdy gracze sami mogli być dla siebie wrogami.