Eski platform oyunları

Platform oyunları tek bir ölçüyle değerlendirilir: zıplama. Geri kalan her şey, karakterin ne kadar yükseldiği, ne hızla düştüğü ve havadayken yönünü düzeltip düzeltemediği etrafına kurulmuş dekordan ibarettir. Nintendo bu eğriyi Super Mario Bros. ile bir standarda dönüştürdü: atalet, kaygan iniş ve tuşu basılı tuttukça yükselen bir sıçrama. Sega ise hızın kendisini oyunun konusu yaptı; Sonic & Knuckles bölümleri pist gibi tasarlar ve loop fiziğini isabetli zıplamadan daha önemli hale getirir.

Seksenler ve doksanlar neyi farklı yapıyordu

Konsolda tür, akıcı kaydırma ve büyük karakter grafikleriyle yaşıyordu; ev bilgisayarlarında aynı sonuca ulaşmak yıllar aldı ve gerçekleştiğinde disketlerle dağıtılan koca bir paylaşımlı yazılım dalgası doğdu. Bölümler işaretli koridorlar değil, duvara çarparak keşfedilen sırlarla dolu haritalardı. Zorluk, doğrudan atari salonundan miras kalan can ve devam hakkı sistemiyle ayarlanıyordu. Pek çok oyun, zıplamak için hiçbir neden görünmeyen bir noktada zıpladığınızda ortaya çıkan gizli geçitler saklıyor, bu yüzden bölümler bir kez bitirildikten sonra bile yeniden gezilmeye değer kalıyordu. Avrupa okulu ise tuzak ezberine dayanıyordu: Core Design imzalı Rick Dangerous 2 sizi ilk denemede mutlaka öldürür, çünkü tasarım gizli okları ve çukurları ancak ölerek öğrenmeniz üzerine kuruludur.

Listelenenler kataloglanmış orijinal sürümlerdir, tarayıcı için yeniden yazılmış kopyalar değil. Oynanabilir işaretli başlıklar sayfanın içindeki öykünücüyle doğrudan açılır: kurulum, eklenti, kayıt ve indirme gerekmez. Tıklayın, yükleyiciyi bekleyin ve zıplayın.

Tuzak ezberinden yorulanlara çocuk oyunları koleksiyonu daha yumuşak bir kapı açar: Lemmings'ten Putt-Putt serisine, kaybetmenin ceza sayılmadığı klasikler.