Ms. Pac-Man

Pac-Man był fenomenem w 1980 roku. Jednak Midway szybko odkryła, że żeńska publiczność nie była zbytnio zainteresowana żółtą kuluką zjadającą pelety. Rozwiązanie? Dodaj kokardę, szminkę i inną nazwę. Logika biznesu z początku lat '80s w czystej postaci.

Ms. Pac-Man z 1983 roku to gra akcji arcade na PC, bezpośrednia spin-off oryginału. Sterując tytułową bohaterkę — tak, tą z kokardą — prowadzisz ją przez labirynty pełne peletów, bonusowych owoców i czterech duchów, którzy nie mogliby się bardziej cieszć, gdyby zobaczyć ją jako część wystroju. Cel jest taki sam jak u poprzednika: zjeść wszystko, przetrwać, zbierać punkty. Ale mamy więcej labiryntów z różnymi układami, a duchy poruszają się nieco bardziej nieprzewidywalnie niż w oryginale — co było rzeczywistą poprawą rozgrywki, a nie tylko sztuczką marketingową.

Bądźmy szczerzy wobec wersji PC z lat '80: port nie był niczym szczególnym. Automat arkadowy miał responsywne sterowanie i precyzję joysticka, ale sterowanie klawiaturą na 286 lub 386 spowolniało wszystko i powodowało, że ruch był mniej płynny. Każdy, kto znał maszynę arkadową z salonu, mógł być rozczarowany. Każdy, kto znał Ms. Pac-Man jedynie z domowego komputera, nie miał do czego porównywać — i prawdopodobnie cieszył się grą w równym stopniu. Pętla rozgrywki jest uzależniająca nawet dzisiaj: jedna runda trwa minutę, ale zaczniesz rundę dwudziestą, zanim się zorientujesz.

Dlaczego go pamiętamy? Po części dlatego, że Ms. Pac-Man była naprawdę lepszą grą niż oryginał w swoich czasach — bardziej zróżnicowane labirynty, inteligentniejsze duchy, bonusowe owoce poruszające się po ekranie zamiast po prostu tam siedzieć. Midway zrobił coś, co rzadko się zdarza w sequelach: wziął solidne fundamenty i dodał znaczące ulepszenia. Postarzała się dobrze w sensie, że mechanika rdzenia jest ponadczasowa. Postarzała się źle w sensie, że wersja PC nigdy nie miała polsku oryginału arkadowego, i możesz poczuć tę różnicę na emulatorze dzisiaj.

W dzisiejszych czasach każdy może grać w Ms. Pac-Man w swojej przeglądarce przez dziesięć minut czystej, bezcennej koncentracji. Bez historii, bez odblokowalnych treści, bez mikrotransakcji. Tylko labirynty, cztery duchy i pytanie, czy przejdziesz tę rundę bez jednego trafienia. Nie przejdziesz. Ale spróbujesz jeszcze raz.