Ms. Pac-Man

Pac-Man was een fenomeen in 1980. Maar Midway ontdekte al snel dat het vrouwelijke publiek niet echt voor de gele bolletjesvreter warm liep. De oplossing? Een strik, lipstift en een andere naam geven. Zakelijke logica uit het begin van de jaren '80 op zijn best.

Ms. Pac-Man uit 1983 is een action arcade game voor PC, een directe spin-off van het origineel. Je bestuurt de titelheldin — ja, degene met de strik — en leidt haar door doolhoven vol bolletjes, bonusfruit en vier spoken die niets liever willen dan haar als interieur zien. Het doel is hetzelfde als zijn voorganger: alles opeten, overleven, punten scoren. Maar er zijn meer doolhoven met verschillende lay-outs, en de spoken bewegen iets onvoorspelbaarder dan in het origineel — wat een echte gameplay-verbetering was, niet alleen een marketingtruuk.

Laten we eerlijk zijn over de PC-versie uit de jaren '80: de port was niet bijzonders. De arcade cabinet had snelle controls en de precisie van een joystick, maar toetsenbordcontroles op een 286 of 386 vertraagden alles en maakten de beweging minder vloeiend. Wie de arcade machine van het arcade speelkasteel kende, kon teleurgesteld zijn. Wie Ms. Pac-Man alleen van een thuiscomputer kende, had niets om mee te vergelijken — en genoot er waarschijnlijk net zoveel van. De game loop is verslavend, zelfs vandaag: één ronde duurt een minuut, maar je begint ronde twintig voor je het weet.

Waarom herinneren we het ons? Deels omdat Ms. Pac-Man destijds echt een beter spel was dan het origineel — meer afwisselende doolhoven, slimmere spoken, bonusfruit dat over het scherm beweegt in plaats van gewoon stil te zitten. Midway deed wat zelden gebeurt met vervolgspellen: ze namen een solide basis en voegden zinvolle verbeteringen toe. Het is goed verouderd in de zin dat de kernmechanische aangrijpingspunten tijdloos zijn. Het is slecht verouderd in de zin dat de PC-versie nooit de glans van het arcade origineel had, en dat verschil voel je vandaag op een emulator.

Tegenwoordig kan iedereen Ms. Pac-Man in hun browser spelen voor tien minuten pure, zinloze concentratie. Geen verhaal, geen onblokkeerbare inhoud, geen microtransacties. Alleen doolhoven, vier spoken, en de vraag of je deze ronde zonder een enkele klap haalt. Je haalt het niet. Maar je zult het opnieuw proberen.