McGee

McGee to jedna z tych gier, które na pewno pożyczyłbyś komuś na dyskietce w tamtych czasach i nigdy jej nie zwróciłbyś. Unikatowy kawałek z wczesnych dziewięćdziesiątych, kiedy na DOS-a można było napisać wszystko i nikt się tego nie wstydził.

To puzzle-platformer z minimalistyczną grafiką i dźwiękiem, który nie powinien się sobą chwalić. Główny bohater — jakiś facet o imieniu McGee — porusza się po ekranie i zbiera obiekty. W teorii powinno to być zagadką: przejść przez poziom, zebrać to, co potrzebne, dotrzeć do końca. W praktyce oznacza to, że sam musisz wykombinować logikę, bo gra naprawdę nie wyjaśnia, co masz robić.

Sterowanie jest takie proste jak wszystko z tamtych czasów — strzałki do poruszania się, spacja do czegoś. Grafika to częściowo pastelowa zieleń, częściowo szarość, częściowo już nie pamiętam. Kiedy McGee porusza się po ekranie, czujesz, że programista zrobił, co mógł, z tym, co miał. Dziś fani pixel artu podpisaliby się pod taką estetyką, ale tutaj to bardziej konsekwencja limitów sprzętowych i czasu, którego zabrakło na opracowanie.

McGee należy do kategorii gier, które grało się dlatego, że istniały, a nie dlatego, że były wspaniałe. Nie była na tyle zła, żeby ktoś jej odrzucił, ale nie była też na tyle dobra, żeby się o niej mówiło. Dziś prawie nikt o niej nie wie. Emulatory i archiwa uratowały ją przed całkowitym zapomnieniem — to wszystko, co dostała.

Gdy chcesz grać w nią teraz, to nostalgia za rzeczami zapomnianymi. Nie za czasami, kiedy istniały wielkie rzeczy — za czasem, kiedy takie małe rzeczy po prostu były. McGee to nie gra, którą by się polował jak na złoto. To bardziej spacer przez historię, detektywistyczna wyprawa z powrotem do archiwów DOS-a.